सप्तद्वीपाब्धिनगरग्रामायतनमालिनीम्
एवं गच्छति काले च वसिष्ठो भगवानृषिः
तमायान्तमतिप्रेक्ष्य मुनिवर्यं ससंभ्रमः
अर्ध्यपाद्यादिभिः सम्यक्पूजयित्वा महामतिः
आशीर्भिर्वर्द्धयित्वा तं वसिष्ठः सगरं तदा
उपाविशत्ततो राजा काञ्चने परमासने
आपवस्तुनृपश्रेष्ठमुपासीनमुपह्वरे
कुशलं ननु ते राजन्वाह्येष्वाभ्यन्तरेषु च
दिष्ट्या च विजिताः सर्वे समग्रबलवाहनाः
दिष्ट्यारूढप्रतिज्ञेन मम मानयता वचः
तान्विजित्येतराञ्जेतुं पुनर्दिग्विजयेच्छया
जितदिङ्मण्डलं भूयः श्रुत्वा त्वां नगरस्थितम्
वसिष्ठेनैवमुक्तस्तु सगरस्तालजङ्घजित्
कुशलं ननु सर्वत्र महर्षे नात्र संशयः
भवान्ध्यायति कल्याणं मनसा यस्य संततम्
भवतानुगृहीतो ऽस्मि कृतार्थश्चाधुना कृतः
यन्मह्यमाह भगवान्विपक्षविजयादिकम्
भवत्प्रसादतः सर्वं मन्ये प्राप्तं महीक्षिताम्
अनल्पी कुरुते फल्यं यन्मे व्यवसितं भवान्
एवं संभावितः सम्यक्सगेरण महामुनिः
वसिष्टे तु गते राजा सगरःप्रीतमानसः
भार्याभ्यां समुपेताभ्यां रूपशीलगुणादिभिः
सुमतिः केशिनी चोभे विकसद्वदनांबुजे
नीलकुञ्चितकेशाढ्ये सर्वाभरणभूषिते
प्रिये सन्निहिते तस्य नित्यं प्रियहिते रते
स चापि भरणोत्कर्षप्रतीतात्मा महीपतिः
अन्येषां भुवि राज्ञां तु राजशब्दो न चाप्यभूत्
अल्पो ऽपि धर्मः सततं यथा भवति मानसे
अलुब्धमानसोर्ऽथं च भेजे धर्ममपीडयन्
तदर्थमेव राजेन्द्र कामं चापीडयंस्तयोः