उवाच शङ्करं रुष्टा पार्वती प्राणनायकम्
त्वत्तोलब्ध्वा परं तेजो वर्म त्रैलोक्यजिद्विभो
स्वकार्यं साधयित्वा तु प्रादात्तुभ्यं च दक्षिणाम्
अनेनैव कृतार्थस्त्वं भविष्यसि न संशयः
तव कार्याणि सर्वाणि साधयिष्यति सद्गुरोः
पुत्राभ्यां सहिता यास्ये पितुः स्वस्य निकेतनम्
भवता तु कृतोनैव सत्कारो वचसापि हि
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं पार्वत्या भगवान्भवः
सस्मार मनसा कृष्णं प्रणतक्लेशनाशनम्
आजगाम दयासिंधुर्भक्तवश्यो ऽखिलेश्वरः
बर्हापीडं मणिगणयुतं बिभ्रदीषत्स्मितास्यो गोपीनाथो गदितसुयशाः कौस्तुभोद्भासिवक्षाः
राधया सहितः श्रीमान् श्रीदाम्ना चापराजितः
अथैनमागतं दृष्ट्वा शिवः संहृष्टमानसः
प्रवेश्याभ्यन्तरे वेश्मराधया सहितं विभुम्
थ तत्र गता देवी पार्वती तनयान्विता
थ रामो ऽपि तत्रैव गत्वा नमितकन्धरः
सा यदा नाभ्यनन्दत्तं भार्गवं प्रणतं पुरः
तदोवाच जगन्नाथः पार्वतीं प्रीणयन्गिरा
नय निजहस्तसरोजसमर्पितम्स्तकमङ्कमनन्तगुणे
तव चरणे पतितं सततं कृतकिल्बिषमप्यव देहि वरम्
विनायकस्ते तनयो महात्मा महतां महान्
वेदस्मृतिपुराणेषु संहितासु च भामिनि
यानि तानि प्रवक्ष्यामि निखिलाघहराणि च
तेषामीशस्त्वयं यस्माद्गणेशस्तेन कीर्त्तितः
ब्रह्माण्डान्यखिलान्येव यस्मिंल्लंबोदरः स तु
गजस्य शिरसा देवितेन प्रोक्तो गजाननः
अनेन विधृतो भाले भालचन्द्रस्ततः स्मृतः
जातवेदा दीपितो ऽभूद्येनासौशूर्पकर्मकः
विघ्नं निवारयामास विघ्ननाशस्ततः स्मृतः
दशनं दैवतो भद्रे ह्येकदन्तः कृतो ऽमुना