इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते एकचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः
हर्षशोकसमाविष्टो विचिन्त्यात्मपराभवम्
क्रोधाविष्टो भृशं भूत्वा प्राक्षिपत्स्वपरश्वधम्
अमोघं कर्त्तुकामस्तु वामे तं दशने ऽग्रहीत्
भुवि शोणितसंदिग्धो वज्राहत इवाचलः
चकंपे पृथिवीपाल लोकास्त्रासमुपागताः
कार्त्तिकेयादयस्तत्र चुक्रुशुर्भृशमातुराः
पार्वतीशङ्करौ तत्र समाजग्मतुरीश्वरौ
पप्रच्छ स्कन्दं पार्वती किमेतदिति कारणम्
वृत्तान्तं कथयामास मात्रे रामस्य शृण्वतः
उवाच शङ्करं रुष्टा पार्वती प्राणनायकम्
त्वत्तोलब्ध्वा परं तेजो वर्म त्रैलोक्यजिद्विभो
स्वकार्यं साधयित्वा तु प्रादात्तुभ्यं च दक्षिणाम्
अनेनैव कृतार्थस्त्वं भविष्यसि न संशयः
तव कार्याणि सर्वाणि साधयिष्यति सद्गुरोः
पुत्राभ्यां सहिता यास्ये पितुः स्वस्य निकेतनम्
भवता तु कृतोनैव सत्कारो वचसापि हि
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं पार्वत्या भगवान्भवः
सस्मार मनसा कृष्णं प्रणतक्लेशनाशनम्
आजगाम दयासिंधुर्भक्तवश्यो ऽखिलेश्वरः
बर्हापीडं मणिगणयुतं बिभ्रदीषत्स्मितास्यो गोपीनाथो गदितसुयशाः कौस्तुभोद्भासिवक्षाः
राधया सहितः श्रीमान् श्रीदाम्ना चापराजितः
अथैनमागतं दृष्ट्वा शिवः संहृष्टमानसः
प्रवेश्याभ्यन्तरे वेश्मराधया सहितं विभुम्
थ तत्र गता देवी पार्वती तनयान्विता
थ रामो ऽपि तत्रैव गत्वा नमितकन्धरः
सा यदा नाभ्यनन्दत्तं भार्गवं प्रणतं पुरः
तदोवाच जगन्नाथः पार्वतीं प्रीणयन्गिरा
नय निजहस्तसरोजसमर्पितम्स्तकमङ्कमनन्तगुणे
तव चरणे पतितं सततं कृतकिल्बिषमप्यव देहि वरम्