विनायकचश्चैवं श्रुत्वा भार्गवनन्दनः
गत्वा ह्यन्तःपुरं भ्रातः प्रणम्य जगदीश्वरौ
कार्त्तवीर्यः सुचन्द्रश्च सपुत्रबलबान्धवः
कान्यकुब्जाः कोशलेशा मायावन्तो महाबलाः
तमिमं प्रणिपत्यैव यास्यामि स्वगृहं प्रति
प्रोवाच मधुरं वाक्यं भार्गवे स गणाधिपः
अद्य विश्वेश्वरो भ्रातर्भवान्या सह वर्त्तते
करोति सुखभङ्गं यो नरकं स व्रजेद्ध्रुवम्
र७स्यं समुपासिनं न पश्येदिति निश्चयः
स्त्रीविच्छेदो भवेत्तस्य ध्रुवं सप्रसु जन्मसु
मातुर्वापि भगिन्या वा दुहितुः स नराधमः
ब्रान्त्या विनिर्गतं वापि हास्यार्थमथवोदितम्
निर्विकारास्य च शिशोर्न दोषः कश्चिदेव हि
यथादृष्टं करिष्यामि तत्र यत्समयोचितम्
जगतां पितरौ तौ च पार्वतीपरमेश्वरौ
विनायकस्तदोत्थाय वारयामास सत्वरम्
दृष्ट्वा सकन्दस्तु संभ्रान्तो बोधयामास तौ तदा
परश्वधं समादाय सप्रक्षेप्तुं समुद्यतः
भूर्लोकं भुवः स्वरपि तस्योर्ध्वं महर्वैजनं लोकं चापि तपो ऽथ सत्यमपरं वैकुण्ठमप्यानयत्
उद्धृत्याथ ततो हि गर्भसलिले प्रक्षप्तमात्रं त्वरा भीतं प्राणपरिप्सुमानयदथो तत्रैव यत्रास्थितः
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते एकचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः
हर्षशोकसमाविष्टो विचिन्त्यात्मपराभवम्
क्रोधाविष्टो भृशं भूत्वा प्राक्षिपत्स्वपरश्वधम्
अमोघं कर्त्तुकामस्तु वामे तं दशने ऽग्रहीत्
भुवि शोणितसंदिग्धो वज्राहत इवाचलः
चकंपे पृथिवीपाल लोकास्त्रासमुपागताः
कार्त्तिकेयादयस्तत्र चुक्रुशुर्भृशमातुराः
पार्वतीशङ्करौ तत्र समाजग्मतुरीश्वरौ
पप्रच्छ स्कन्दं पार्वती किमेतदिति कारणम्
वृत्तान्तं कथयामास मात्रे रामस्य शृण्वतः