कालान्तकयमप्रख्यं योद्धुं समुपचक्रमे
जग्रा ह भार्गवेन्द्रस्य समरे जेतुमुद्यतः
यथा बलाहको वीर पर्वतोपरि वर्षति
जग्राह स्वघनुर्दिव्यं बाणवर्षं तथाकरोत्
चक्रतुर्यद्धमतुलं तुमुलं लोमहर्षणम्
वधाय भार्गवेन्द्रस्य सर्वशस्त्रास्त्रधृगबली
ततो व्योम्नि सदा सक्ते द्वे चाप्य स्त्रे नराधिप
त्रयो लोकाः सपाताला दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम्
रामस्तदा वीक्ष्य जगत्प्रणाशं जगन्निवासोक्तमथास्मरत्तदा
इति व्यवस्य प्रभुरुग्रतेजा नेत्रद्वयेनाथ तदस्त्रयुगमम्
ध्यानप्रभावेण ततस्तु तस्य ब्रह्मास्त्रयुग्मं विगतप्रभावम्
स जामदग्न्यो महातां महीयान्स्रष्टुं तथा पालयितुं निहन्तुम्
धनुर्द्धरः शूरतमो महस्वान्सदग्रणीः संसदि तथ्यवक्ता
एवं नृलोके प्रथयन्स्वभावं सर्वाणि कल्यानि करोति नित्यम्
एवं स रामः प्रथितप्रभावः प्रशामयित्वा तु तदस्त्रयुग्मम्
तुणीरतः पत्रियुगं गृहीत्वा पुङ्खे निधायाथ धनुर्ज्यकायाम्
स कृत्तकर्णो नृपतिर्महात्मा विनिर्जिताशेषजगत्प्रवीरः
क्षणं धराधीशतनुर्विवर्णा गतानुभावा नृपतेर्बभूव
ततः स राजा निजवीर्यवैभवं समस्तलोकाधिकतां प्रयातम्
दध्यौ पुनर्मीलितलोचनो नृपौ दत्तं तमात्रेयकुलप्रदीपम्
यदास्य हृद्येष महानुभावो दत्तः प्रयातो न हि दर्शनं तदा
स ध्यायमानो ऽपि न चाजगाम दत्तो मनोगोचरमस्य राजन्
एवं यदात्रेस्तनयो महात्मा दृष्टो न च ध्यानपथे नृपेण
तं शोकमग्नं नृपतिं महात्मा रामो जगादाखिलचित्तदर्शी
यस्ते वरायाभवमादिसर्गे स एव चाहं तंव सादनाय
सर्वो हि लोकः स्वकृतं भुनक्ति शुभाशुभं दैवकृतं विपाके
यत्ते सुपुण्यं बहुजन्मसंचितं तेनेह दत्तस्य वरार्हपात्रम्
गुरुर्विमत्यापकृतस्त्वया मे यतस्ततः कर्णनिकृन्तनं ते
इत्येवमुक्त्वा स भृगुर्महात्मा नियोज्य बाणं च विकृष्य चापम्
तद्वीक्ष्य कर्मास्य मुनेः सुतस्य स चार्जुनो हैहयवंशधर्त्ता