मातर्यदि वरो देयस्त्वया मे भक्तव त्सले
इति मे ऽभिहितं देवि कुरु प्रीतेन चेतसा
आग्नेयास्त्रेण राजेन्द्रं सुचन्द्रं नय मद्गृहम्
इत्युक्तमाकर्ण्य स भार्गवेन्द्रो देव्याः प्रियं कर्तुमथोद्यतो ऽभूत्
अस्त्रं प्रयुक्तं नृपतेर्वधाय रामेण राजन् प्रसभं तदा तत्
ततस्तु रामेण कृतप्रणामा सा भद्रकालो जगदादिकर्त्री
अन्तर्हिताभूदथ जामदग्न्यस्तस्थौ रणेभूपवधाभिकाङ्क्षी
उपोद्धातपादे भार्गवचरिते एकोनचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः
तत्पुत्रः पुष्कराक्षस्तु रामं योद्धुमथागतः
अभिवीक्ष्य रणेत्युग्रं रामं कालातकोपमम्
मुहूर्त्तं जामदग्न्यो ऽपि बाणैः संझदितो ऽभवत्
शरबन्धान्महाराज समुदैक्षत सर्वतः
क्रोधमाहारयामास दिधक्षन्निव पावकः
ततो मेघाः समुत्पन्ना गर्जन्तो भैरवान्नवान्
पुष्कराक्षो महावीर्यो वायव्यास्त्रुमवासृजत्
अथ रामो भृशं क्रुद्धो ब्राह्मं तत्राभिसंदधे
ब्राह्म सो ऽप्याहितं दृष्ट्वा दण्डाहत इवारगः
रामस्याधावतस्तत्र पुष्कराक्षो धनुर्धरः
एकैकेन च बाणेन हृदि शीर्षे भुजद्वये
स चैवं पीडीतो रामः पुष्कराक्षेण संयुगे
शिखामारभ्य पादान्तं पुथ्कराक्षं द्विधाकरोत्
आश्चर्यं सुमाहज्जातं दिवि चैव दिवौ कसाम्
तत्सैन्यमदहत्क्रुद्धः पावको विपिनं यथा
ततस्ततो वाजिरथेभमानवा निकृत्तगात्राः शतशो निपेतुः
हा तात मातस्त्विति जल्पमांना भस्मीबभूवुः सुविचूर्णितास्तदा
अनेकराजन्यकुलं हतेश्वरं इतं नवाक्षौहिणिकं भृशातुरम्
आजगाम महावीर्यः सुवर्णरथमास्थितः
दशनल्वप्रमाणं च शतवाजियुतं नृपः
बभौ स्वर्लोकमारोक्ष्यन्देहति सुकृती यथा
सेनाः संव्यूह्य संतस्थुः संग्रामे पितुराज्ञया