मुरलीवादनपरः साक्षान्मोहनरूपधृक्
प्रणम्य दण्डवद्भमौ तुष्टाव प्रयतो विभुम्
ब्रह्मेशविष्ण्विद्रमुखस्तुताय नतो ऽस्मि नित्यं परमेश्वराय
तं त्वामनिर्देश्यमचं पुराममनन्तमीडे भव मे दयापरः
नाना विधा देवमनुष्यतिर्यग्यादः सु भूमेर्भरवारणाय
स्वयं समक्षंव्यभिचारदुष्टचित्तास्वपि प्रेमनिबद्धमानसम्
गताः स्वरूपं निखलं विहाय ते देहस्त्र्यपत्यार्थममत्वमीश्वर
अचिन्त्यमव्यक्तमघौघनाशनं प्राप्तो ऽरणं प्रेमनिधानमादरात्
स्वप्ने ऽपि ते रूपमलौकिकंविभो पश्यन्ति नैवार्थनिबद्धवासनाः
नमन्ति भक्त्याथ समर्चयन्ति वै परस्परं संसदि वर्णयन्ति
तरन्ति चान्यानपि तारयन्ति हि भवौषधं नाम सुधा तवेश
आराधयं नाथ भवानभिज्ञः किं ते ह विज्ञाप्यमिहास्ति लोके
उवाचागाधया वाचा मोहयन्निव मायया
कवचस्य स्तवस्यापि प्रभावादवधारय
साधयित्वा पितुर्वैरं कुरु निःक्षत्रियां महीम्
कृतकार्यो द्विजश्रेष्ट तं समापय मानद
चरिष्यति यथा कालं कर्त्ता हर्त्ता स्वयं प्रभुः
रामो नाम भविष्यामि चतुर्व्यूहः सनातनः
तदा कौशिकयज्ञं तु साधयित्वा सलक्ष्मणः
तत्रेशचापं निर्भज्य परिणीय विदेहजाम्
पश्यतोंऽतर्दधे तत्र रामस्य मुमहात्मनः
उपोद्धातपादे भर्गवचरिते सप्तत्रिंशत्तमो ऽध्यायः
समुद्रिक्तमथात्मानं मेने कृष्णानुभावतः
समायातो भार्गवो ऽसीपुरीं महिष्मतीं प्रति
पुनाति दर्शनादेव प्राणिनः पापिनो ह्यपि
त्रिपुरस्य विनाशाय कृतो यत्नो महीपते
सदृष्ट्वा नर्मदां भूप भर्गवः कुलनन्दनः
नमो ऽस्तु नर्मदे तुभ्यं हरदेहसमुद्भवे
इत्येवं स नमस्कृत्य नर्मदां पापनाशिनीम्
दूत राजात्वया वाच्यो यदहं वच्मि ते ऽनघ