गत्वारण्यं फलान्यंबुसमित्कुशमृदो ऽन्वहम्
एकदा तु वयं सर्वे संप्राप्ता पर्वते वने
सर्वे स्नात्वा महानद्यामुषसि प्रीतमानसाः
शालस्तमालैः प्रियकैः पनसैः कोविदारकैः
जंबूभिः सहकारैश्च कट्फलैर्बृहतीद्रुमैः
स्निग्धच्छायैः समाहृष्टनानापक्षिनिनादितैः
गचैन्द्रैः शारभाद्यैश्च सेवितं कन्दरागतैः
सुगन्धिभिर्वृतं चान्यैर्वातोद्धूतपरगिभिः
शृङ्गैः समुल्लिखन्तं च व्योम कौतुकसं युतम्
गर्ज्जतमिव संसक्तं व्यालाद्यैर्मृगपक्षिभिः
नास्मार्ष्म चात्मनात्मानं वियुक्ताश्च परस्परम्
निर्झरापात शिरसि पातुकामा जलं प्रिये
तत्र प्राप्तो यदृच्छातो जगृहे तां भयर्दिताम्
अत्युच्चवत्त्वात्पतितो मृतश्चैणीमनुस्मरन्
जातो भद्रे न जाने वै क्व गाता भ्रातरो ऽग्रजाः
भूतं भविष्यं च तथा शृणु भद्रे वदाम्यहम्
रामस्यास्य भयात्सो ऽपि भक्षितो हरिणा धुना
अवाभ्यां तु जलं पीतं मध्यमे पुष्करे त्विह
तेनानेकभवोत्पन्नं पातकं नाशमागतम्
गमिष्यावः शुभांल्लोकान्येषु गत्वा न शोचति
विरराम प्रसन्नात्मा पश्यन्राममना तुरः
विस्मितो ऽभूच्च राजेन्द्र गन्तुं कृतमतिस्तथा
स्नात्वा नित्यक्रियां कृत्वा प्रतस्थे हर्षितो भृशम्
सिंहस्य संप्रहारेम विस्मितेन महात्मना
स्नात्वा माध्याह्निकीं सन्ध्यां चका रातिमुदान्वितः
तावत्तत्पृष्ठसंलग्नं मृगयुग्ममुपागतम्
पश्यतो भार्गवस्यागादगस्त्याश्रमसंमुखम्
विपद्गतं पुष्करं तु पश्यमानो महामनाः
गत्वोपस्पृश्य शुच्यंभो जगामागस्त्यसंश्रयम्
त्रीन्संपूरयितुं कुण्डानग्निहोत्रस्य वै विधेः