स मुनिर्ज्ञाततत्त्वार्थः सानुकंपो ऽभयप्रदः
श्रीकृष्णचारितं सर्वं नामभिर्ग्रथितं यतः
ततः संसिद्ध कवचौ राजनं हैहयाधिपम्
त्रिः सप्तकृत्वो निर्भूपां करिष्यत्यवनीं प्रिय
आत्मनो मृगभावस्य कारणं ज्ञातवांश्च ह
उपोद्धातपादे भार्गवचरिते चतुस्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः
भगवद्भक्तिसंलीनमानसानुग्रहः कुतः
श्रुत्वा मृगमुखात्सर्वं भार्गवस्य विचेष्टितम्
पुनः प्रपच्छ किं नाथ तन्मे वद सविस्तरम्
यथा पृष्टं तया सो ऽस्यै वर्णयामास तत्त्ववित्
भूयः प्रपच्छ तं कान्तं ज्ञानतत्त्वार्थमादरात्
यदस्य दर्शनात्ते ऽद्य जातं ज्ञानमतीद्रियम्
कर्मणा येन संप्राप्तावावां तिर्यग्जनिं प्रभो
वर्णयामास चरितं मृग्यश्चैवात्मनस्तदा
संसारे ऽस्मिन्नमहाभागे भावो ऽस्य भवकारणम्
पुरा द्रविडदेशे तु नानाऋद्धिसमाकुले
पिता मे शिवदत्तो ऽभून्नाम्ना शास्त्रविशारदः
ज्येष्ठो रामो ऽनुजस्तस्य धमस्तस्यानु जः पृथुः
उपनीय क्रमात्सर्वाञ्छिवदत्तो महायशाः
चत्वारो ऽपि वयं तत्र वेदाध्ययनतत्पराः
गत्वारण्यं फलान्यंबुसमित्कुशमृदो ऽन्वहम्
एकदा तु वयं सर्वे संप्राप्ता पर्वते वने
सर्वे स्नात्वा महानद्यामुषसि प्रीतमानसाः
शालस्तमालैः प्रियकैः पनसैः कोविदारकैः
जंबूभिः सहकारैश्च कट्फलैर्बृहतीद्रुमैः
स्निग्धच्छायैः समाहृष्टनानापक्षिनिनादितैः
गचैन्द्रैः शारभाद्यैश्च सेवितं कन्दरागतैः
सुगन्धिभिर्वृतं चान्यैर्वातोद्धूतपरगिभिः
शृङ्गैः समुल्लिखन्तं च व्योम कौतुकसं युतम्
गर्ज्जतमिव संसक्तं व्यालाद्यैर्मृगपक्षिभिः