इति ते कथितं भूप सर्वाघौघविनाशनम्
मया श्रुतं शिवमुखात्प्रवक्तव्यं न कस्यचित्
कण्ठे वा दक्षिणे बाहौ सो ऽपि विष्णुर्न संशयः
यदि स्यात्सिद्धकवचो जीवन्मुक्तो न संशयः
राजसूर्यसहस्राणि वाजपेयशतानि च
त्रैलोक्यविजयस्यास्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्
स्नानं च सर्वतीर्थेषु नास्यार्हन्ति कलामपि
यदि स्यात्सिद्धकवचः सर्वं प्राप्नोति निश्चितम्
यो भवेत्सिद्धकवचो विजयी स भवेद् ध्रुवम्
एतत्तु कवचं वत्स न देयं संकटे ऽपि च
इदं धृत्वा तु कवचं चक्रवर्त्ती भवान्भव
यदिदं कवचं मह्यं प्रकाशितमनामयम्
भवतस्तु कृपापात्रं जातो ऽहमधुना विभो
यथा समापितो वीरस्तन्मे विस्तरतो वद
उभौ तौ समरे वीरौ जघटाते कथं गुरो
कार्त्तवीर्यस्य भूपस्य रामस्य च महात्मनः
चकार माधनं तस्य भक्त्या परमया युतः
उवासपुष्करे राम शतवर्षमतन्द्रितः
आनीय काननाद्भूप प्रायच्छदकृतव्रणः
आराधयामास विभुं कृष्णं कल्मषनाशनम्
गतं वर्षशतं तत्र ध्यानयुक्तस्य नित्यदा
मध्यमं पुष्करं तत्र ददर्शाश्वर्यमुत्तमम्
व्याधस्य मृगयां प्राप्तो धर्मतप्तो ऽतिपीडितः
रामस्य पश्यतस्तत्र सरसस्तटमागतः
उभो तौ पिबतस्तत्र जलं शङ्कितमानसौ
स दृष्ट्वा तत्र संविष्टं रामं भार्गवनन्दनम्
स चिन्तयामास तदा शङ्कितो भृगुनन्दनात्
कथमेतस्य हन्म्येतौ पश्यतो मृगयामृगौ
तस्थौ तत्रैव रामस्य भयात्संत्रस्तमानसः
तर्कयामास मेधावी किमत्र भयकारणम्