भगवन् किं कृतं तेन राज्ञा दुष्टेन पातकम्
साधुबुद्ध्यास दुष्टात्मा किं चकार महामते
चिरं ध्यात्वा समालोच्य कारणं प्राह भूपते
यश्च वै कृतवान्पापं सर्वज्ञस्य तवानघ
द्विजापराधतो मूढ वीर्यं ते विनशिष्यते
अयं रामो महावीर्यं प्रसह्यनृपपुङ्गवम्
यस्मादुरः प्रतिहतं त्वया मातर्ममाग्रतः
त्रिः सप्तकृत्वो निःक्षत्रां करिष्ये पृथिवीमिमाम्
भाविनोर्ऽथस्य च बलात्करिष्यत्येव मानद
दत्तात्रेयाद्धरेरंशाल्लब्धबोधो महामतिः
यथागतं ययौ विद्वान्भविष्यत्कालपर्ययात्
उपोद्धातपादे भार्गवचरिते त्रिंशत्तमो ऽध्यायः
यच्चकार महावीर्य्यो राज्ञः क्रुद्धो हि कर्मणा
रामः प्रोवाच संक्रुद्धो मुञ्चञ्छ्वासान्मुहर्मुहुः
कार्त्तवीर्यस्य यो विद्वांश्चक्रे ब्रह्मवधोद्यमम्
शुभं वाप्यशुभं सर्वे प्रकुर्वन्ति विमोहिताः
कार्त्तवीर्यं निहत्याजौ पितुर्वैरं प्रसाधये
रक्षिष्यते तथाप्येनं संहरिष्यामि नान्यथा
जमदग्निरुवाचेदं पुत्रं साहसभाषिणम्
यच्छ्रुत्वा मानवाः सर्वे जायन्ते धर्मकारिणः
न कस्मैचित्प्रकुप्यन्ति निन्दितास्ताडिता अपि
तेषां चैवाक्षया लोकाः सततं साधुकारिणाम्
न च क्षोभमवाप्नोति स साधुः परिकीर्त्थते
क्षमयार्ऽहणतां प्राप्ताः साधवो ब्राह्मणा वयम्
तस्मान्निवारये त्वाद्य क्षमां कुरु तपश्चर
रामः प्रोवाच पितरं क्षमाशीलमरिन्दमम्
भवता शम उद्दिष्टः साधूनां सुमहात्मनाम्
कर्त्तव्यो दुष्टचेष्टेषु न शमः सुखदो भवेत्
देह्याज्ञां माननीयाद्य साधये वैरमात्मनः
करिष्यसि यथा भावि तथा नैवान्यथा भवेत्