निश्चेष्टं परितं भूमौ ददर्श पतिमात्मनः
अन्वाहतेवाशनिना मूर्छितान्यपतद्भुवि
पतित्वोत्थाय सा भूयः सुस्वरं प्ररुरोद ह
अश्रुपूर्ममुखी दीना पतिता शोकसागरे
हा धिगत्यन्तशान्त त्वं नैव काङ्क्षेत चेदृशम्
क्षिप्त्वानाथामगाधे मां क्व च यातो ऽसि मानद
यासि यत्र त्वमेकाकी तत्र मां नेतुमर्हसि
न दीर्यते महाभाग कठिनाः खलु योषितः
चुक्रोश रामरामेति भृशं दुःखपरिप्लुता
अकृतव्रणसंयुक्तः स्वाश्रमाय न्यवर्त्तत
पश्यन्नुद्विग्नहृदयस्तूर्णं प्रापाश्रमं विभुः
नविभूतेव शोकेन प्रारुदद्रेणुका पुनः
उभाभ्यामपि हस्ताभ्यामुदरं समताडयत्
कुररीमिव शोकार्त्ता दृष्ट्वा दुःखमुपेयिवान्
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां तस्थौ भूमावर्धोमुखः
किमिदं भृगुशार्दूल नैतत्वय्युपपाद्यते
धृतिमन्तो महान्तस्तु दुःखं कुर्वति न व्यये
त्यज शोकं महाबाहो न तत्पात्रं भवदृशाः
शोकस्तस्यावकाशं त्वं कथं त्दृदि नियच्छसि
रुदतीं बत वैधव्यशं कापहतचेतनाम्
तस्मादतीतमखिलं त्यक्त्वा कृत्यं विचिन्तय
रामः संस्तंभयामास शनैरात्मानमात्मना
त्रिःसप्तकृत्वो हस्ताभ्यामुदरं समताडयत्
रुदतीमलमंबेति सांत्वयामास मातरम्
त्रिःसप्तकृत्वो यदिदं त्वया वक्षः समाहतम्
हनिष्ये भुवि सर्वत्र सत्यमेतद्ब्रविमि ते
नास्त्येव नूनमायातमतिक्रान्तस्य वस्तुनः
कृच्छ्राद्धैर्यं समालंब्य तथेति प्रत्यभाषत
अग्नौ सत्कर्त्तुमारेभे देहं राजन्यथविधि
पुत्रान्सर्वान्समाहूय त्विदं वचनमब्रवीत्