ब्रह्मस्वं नापहर्त्तव्यं पुरुषेण विजानता
आयुर्जाने परिक्षीणं न चेदेतत्करिष्यति
स्वयं वा यदि सायुच्येद्विनशिष्यति पार्थिवः
शतायुषोर्ऽजुनादन्यः को न्विच्छति जिजीविषुः
बद्ध्वा तां गां दृढैः पाशैर्विचकर्ष बलान्वितः
रुरोध तं यथाशक्ति विकर्षन्तं पायस्विनीम्
जग्राह सुदृढं कण्ठे वाहुभ्यां तां महामुनिः
उत्सारयध्वमित्येनमादिदेश स्वसैनिकान्
भर्त्राज्ञया प्रसह्यैनं परिवव्रुः समन्ततः
ते समुत्सारयन् धेनोः सुदूरतरमन्तिकात्
न चुक्रोधाक्रोधनत्वं सतो हि परमं धनम्
जगत्सर्वं क्षयं तस्य चिन्तयन्न प्रचुक्रुधे
रामेणाभूत्ततो नित्यं शान्त एव महातपाः
निपपात महातेजा धरण्यां गतचेतनः
किङ्करानादिशच्छीघ्रं धेनोरानयने बलात्
कशाभिरभिहन्यन्त चकृषुश्च निनीषया
हन्यमाना भृशं तैश्च चुक्रुधे च पयस्विनी
आकृष्य पाशान् सुदृढान् कृत्वात्मानममोचयत्
हुंहारवं प्रकुर्वाणा सर्वतो ऽह्यपतद्रुषा
राजमन्त्रिबलं सर्वं व्यद्रावयदमर्षिता
पश्यतां सर्वभूतानां गगनं प्रत्यपद्यत
प्रसह्य बद्ध्वा तद्वत्सं जग्मुरेवातिनिर्घृणाः
स पापस्तरसा राज्ञः सन्निधिं समुपागमत्
तद्व्रत्तान्तमशेषेण व्याचचक्षे ससाध्वसः
उपोद्धातपादेर्ऽजुनोपाख्याने एकोनत्रिंशत्तमो ऽध्यायः
उद्विग्नचेताः सुभृशं चिन्तयामास नैकधा
ब्रह्मस्वहरणे वाञ्छा तद्धत्या चातिगर्हिता
वचनं तर्हि तां जह्यां विमूढात्मा गतत्रपः
स्वपुरं प्रतिचक्राम सबलः सानुगस्ततः
आश्रमात्सहसा राजन्विनिश्चक्राम रेणुका