तत्प्रसादसमुन्नद्धा मज्जयं त्यनयोन्मुखाः
तन्मतानुप्रवृत्तिश्च राजा सद्यो विषीदति
आत्मना सह दुर्बुद्धिर्लोहनौरिव मज्जयेत्
मतमस्य सुदुर्बुद्धेर्नानुवर्त्तितुमर्हसि
आक्षिप्य मन्त्री राजानमिदं भूयो ह्यभाषत
महान्ति राजकार्याणि द्विजैर्वेत्तुं न शक्यते
विना वै भोजनादाने कार्यं विप्रो न विन्दति
प्रतिसंग्राहयणीयश्च नाधिकं साधितं क्वचित्
नोचेद्राज्यं परित्यज्य गच्छस्वतपसे वनम्
प्रसह्य हरणे वापि नाधर्मस्ते भविष्यति
दत्त्वा मूल्यं गवाश्वाद्यमृषेर्थेनुः प्रगृह्यताम्
तपोधनानां हि कुतो रत्नसंग्रहणादरः
तस्मात्ते सर्वथा धेनुं याचितः संप्रदास्यति
संगृह्य वित्तं विपुलं धेनुं तां प्रतिदास्यति
इति मे वर्त्तते बुद्धिः कथं वा मन्यते भवान्
दत्त्वा चाभीप्सितं तस्मै तां गामानय मन्त्रिक
निवृत्य प्रययौ शीघ्रं जमदग्नेरथाश्रमम्
समिदानयनार्थाय रामो ऽपि प्रययौ वनम्
प्रणम्य मुनिशार्दूलमिदं वचनमब्रवीत्
रत्नभूता च धेनुः सा भुवि दोग्ध्रीष्वनुत्तमा
आदाय गोरत्नभूतां धेनुं मे दातुमर्हसि
राजा वदान्यः स कथं ब्रह्मस्वमभिवाञ्छति
गवायुतेन तस्मात्त्वं तस्मै तां दातुमर्हसि
हविर्धानीं च वै तस्मान्नोत्सहे दातुमञ्जसा
देहि धेनुमिमामेकां तत्ते श्रेयो भविष्यति
गुरुणा याचितं किं ते वचसा नृपतेः पुनः
यथा बलेन नीतायां तस्यां त्वं किं करिष्यसि
विप्रो ऽहं किं करिष्यामि स्वेच्छावितरणं विना
प्रसह्य नेतुमारेभे मुनेस्तस्य पयस्विनीम्
उपोद्धातपादे ऽष्टाविंशतितमो ऽध्यायः