यदि ते ऽनुमतं कृत्यमाख्येयमनुजीविभिः
ब्रह्मस्वं नापहर्तव्यमिति मे शङ्कते मनः
गर्गो मतिमतां श्रेष्ठो गर्हयन्निव भूपते
ब्रह्मस्वसदृशं लोके दुर्जरं नेह विद्यते
कुलं समूलं दहति ब्रह्मस्वारणिपावकः
पुत्रपौत्रान्तफलदं विपाककटु पार्थिव
किन्नामासन्न कुरुते नेत्रास द्विप्रलोभितम्
आदानं चिन्तयानो हि बाह्मणेष्वभिवाञ्छति
मा कृथास्तद्धि लोकेषु यशोहानिकरं तव
यशांशि कर्मणानेन संप्रतं माव्यनीवशः
तत्प्रसादसमुन्नद्धा मज्जयं त्यनयोन्मुखाः
तन्मतानुप्रवृत्तिश्च राजा सद्यो विषीदति
आत्मना सह दुर्बुद्धिर्लोहनौरिव मज्जयेत्
मतमस्य सुदुर्बुद्धेर्नानुवर्त्तितुमर्हसि
आक्षिप्य मन्त्री राजानमिदं भूयो ह्यभाषत
महान्ति राजकार्याणि द्विजैर्वेत्तुं न शक्यते
विना वै भोजनादाने कार्यं विप्रो न विन्दति
प्रतिसंग्राहयणीयश्च नाधिकं साधितं क्वचित्
नोचेद्राज्यं परित्यज्य गच्छस्वतपसे वनम्
प्रसह्य हरणे वापि नाधर्मस्ते भविष्यति
दत्त्वा मूल्यं गवाश्वाद्यमृषेर्थेनुः प्रगृह्यताम्
तपोधनानां हि कुतो रत्नसंग्रहणादरः
तस्मात्ते सर्वथा धेनुं याचितः संप्रदास्यति
संगृह्य वित्तं विपुलं धेनुं तां प्रतिदास्यति
इति मे वर्त्तते बुद्धिः कथं वा मन्यते भवान्
दत्त्वा चाभीप्सितं तस्मै तां गामानय मन्त्रिक
निवृत्य प्रययौ शीघ्रं जमदग्नेरथाश्रमम्
समिदानयनार्थाय रामो ऽपि प्रययौ वनम्
प्रणम्य मुनिशार्दूलमिदं वचनमब्रवीत्
रत्नभूता च धेनुः सा भुवि दोग्ध्रीष्वनुत्तमा