सैन्यानि तानि नृपतेर्विविधान्नपानसद्भक्ष्यभोज्यमधुमांसपयोघृताद्यैः
एवं तदा नरपतेरनुयायिनस्ते नानाविधोचितसुखानुभवप्रतीताः
अध्यास्य रत्ननिकरैरति शैभि भद्रं निद्रामसेवत नरेद्र चिरं प्रतीतः
उपोद्धातपादेर्ऽजुनोपाख्याने सप्तविंशतितमो ऽध्यायः
प्रवोधयितुमव्यग्रा जगुरुच्चैर्निशात्यये
समस्तश्रुतिसुश्राव्यप्रशस्तमधुरस्वरम्
जगुर्गेयं मनोहारि तारमन्द्रलयान्वितम्
स्वपन्तं विविधा वाचो बुबोधयिषवः शनेः
विवर्द्धमानया नूनं तव वक्त्रांबुजश्रिया
तमांसि भिन्दन्नादित्यः संप्राप्तो ह्युदयं विभो
निद्रया लं महाबुद्धे प्रतिवुध्यस्व सांप्रतम्
क्षीराब्दौ शेषशयनाद्यथापङ्कजलोचनः
चकारावहितः सम्यग्जयादिकमशेषतः
कृत्वा दूर्वाञ्जनादर्शमङ्गल्यालम्बनानि च
निष्क्रम्य च पुरात्तस्मादुपतस्थे च भास्करम्
रचिताञ्जलयो राजन्नेमुश्च नृपसत्तमम्
ननाम पादयोस्तस्य किरीटेनार्कवर्चसा
प्रश्रयावनतं साम्ना तमुवाचास्यतामिति
उवाच रजनी व्युष्टा सुखेन तव किं नृप
शक्यं मृगसधर्माणां येन केनापि वर्त्तितुम्
अनभ्यस्तं हि राजेन्द्र ननु सर्वं हि दुष्करम्
आप्तस्तु भवतो नूनं सा गौरवसमुन्नतिः
प्रहसन्निव तं भूयो वचनं प्रत्यभाषत
अस्माभिमहिमा येन विस्मितं सकलं जगत्
इतो न गन्तुमिच्छन्ति सैनिका मे महामुने
ध्रियन्ते सर्वदा नूनमचिन्त्यं ब्रह्मवर्चसम्
ध्रुवं कर्त्तुं हि लोकानामवस्थात्रितयं क्रमात्
गमिष्यामि पुरीं ब्रह्मन्ननुजानातु मां भवान्
संभावयित्वा नितरां तथेति प्रत्यभाषत
सैन्यैः परिवृतः सर्वैः संप्रतस्थे पुरीं प्रति