प्रविशन्गहनं रम्यं प्रदेशालोकनाकुलम्
ततो दिष्टवशेनाहं प्राद्रवं भयपीडितः
इत्येष मम वृत्तान्तः साकल्येनोदितस्तव
कथयामास राजेन्द्र रामस्तस्मै यथाक्रमम्
स्थित्वा नातिचिरं कालमथ गन्तुमियेष सः
निष्क्रम्यावसथं पित्रोः संप्रतस्थे मुदान्वितः
रामेण रक्षितश्चाभुद्यस्माद्ध्याघ्रं विनिघ्नता
विप्रपुत्रस्य राजेन्द्र तदेतत्सो ऽकृतव्रणः
बभूव मित्रमत्यर्थं सर्वावस्थासु पार्थिव
दृष्ट्वा ख्यातिं च सो ऽभ्येत्य विनयेनाभ्यवादयत्
दिनानि कतिचित्तत्र न्यवसत्तत्प्रियेप्सया
आश्रमं प्रतिचक्राम शिष्यसंघैः समावृतम्
सुकन्याचापि तद्भार्यामवन्दत महामनाः
और्वाश्रमं समापेदे द्रष्टुकामस्तपोनिधिम्
उवास तत्र तत्प्रीत्या दिनानि कतिचिन्नृप
प्रतस्थे भार्गवः श्रीमानकृतव्रणसंयुतः
तौ च तं नृप संहर्षाच्चाशिषा प्रत्यनन्दताम्
कथयामास राजेन्द्र यथावृत्तमनुक्रमात्
जगामावसथं पित्रोर्मुदा परमया युतः
अवन्दत तयोः पादौ यथावद्भृगुनन्दन
आश्लिष्य नेत्रसलिलैर्नन्दन्तौ पर्यषिञ्चताम्
विक्षन्तौ तस्य चाङ्गानि परिस्पृश्यापतुर्मुदम्
किं कृतं पुत्र को वायं कुत्र वा त्वमुपस्थितः
त्वयेतदखिलं वत्स कथ्यतां तथ्यमावयोः
उपोद्धातपादेर्ऽजुनोपाख्याने भार्गवचरिते पञ्चविंशतितमो ऽध्यायः
तयोरकथयत्सर्वमात्मना यदनुष्ठितम्
शंभोर्निदेशात्तीर्थानामटनं च यथाक्रमम्
हरप्रसादादत्रापि ह्यकृतव्रणदर्शनम्
कथयामास तद्रामः पित्रोः संप्रीयमाणयोः
हृष्टौ हर्षान्तरं भूयो राजन्नाप्नुवतावुभौ