कृतकृत्यो गुरुजनं द्रष्टुं गन्तुमियेष सः
विवेश कन्दरं रामो भाविकर्मप्रचोदितः
व्याघ्रेण विप्रतनयं रुदन्तं भीतभीतवत्
तिष्ठतिष्ठेति तं व्याघ्रं वदन्नुच्चैरथान्वयात्
आससाद वने घोरं शार्दूलमतिभीषणम्
निपपात द्विजसुतस्त्रस्तः प्राणभयातुरः
तृणमूलं समादाय कुशास्त्रेणाभ्यमन्त्रयत्
दृष्ट्वा ननादसुभृशं रोदसी कम्पयन्निव
अकृतव्रणमेवाशु मोक्षयामास तं द्विजम्
गान्धर्वं वपुरास्थाय राममाहेति सादरम्
गच्छामि मोचितः शापात्त्वयाहमधुना दिवम्
पतितं द्विजपुत्रं तं कृपया व्यवपद्यत
परमृशत्तदङ्गानि शनैरुज्जीवयन्नृप
विलोकयन्ददर्शाग्रे भृगुश्रेष्ठमवस्थितम्
गतभीराह कस्त्वं भोः कथं वेह समागतः
तरक्षुर्भीषणाकारः साक्षान्मृत्युरिवापरः
हते ऽपि तस्मिन्नखिला भान्ति वै तन्मया दिशः
परमापदमापन्नं त्वं मां समुपजीवयन्
पुत्रस्तस्यास्मि तीर्थार्थी शालग्राममयासिषम्
नानामुनिगणैर्जुष्टं पुण्यं बदरिकाश्रमम्
प्रविशन्गहनं रम्यं प्रदेशालोकनाकुलम्
ततो दिष्टवशेनाहं प्राद्रवं भयपीडितः
इत्येष मम वृत्तान्तः साकल्येनोदितस्तव
कथयामास राजेन्द्र रामस्तस्मै यथाक्रमम्
स्थित्वा नातिचिरं कालमथ गन्तुमियेष सः
निष्क्रम्यावसथं पित्रोः संप्रतस्थे मुदान्वितः
रामेण रक्षितश्चाभुद्यस्माद्ध्याघ्रं विनिघ्नता
विप्रपुत्रस्य राजेन्द्र तदेतत्सो ऽकृतव्रणः
बभूव मित्रमत्यर्थं सर्वावस्थासु पार्थिव
दृष्ट्वा ख्यातिं च सो ऽभ्येत्य विनयेनाभ्यवादयत्