अवापुरमरैश्वर्यमशेषमकुतोभयाः
शङ्करं शरणं चग्मुर्हतैश्वर्या ह्यरातिभिः
प्रार्थयामासुरसुरान्हन्तुं देवाः पिनाकिनम्
देवानां वरदः शंभुर्महो दरमुवाच ह
मुनिपुत्रो ऽतितेजस्वी मामुद्दिश्य तपस्यति
महोदर तपस्यन्तं तमिहानय माचिरम्
जगाम वायुवेगेन यत्र रामो व्यवस्थितः
तपस्यन्तमिदं वाक्यमुवाच विनयान्वितः
आगतो ऽहं तदागच्छ तत्पादांबुजसन्निधिम्
तदाज्ञां शिरसानन्द्य तथेति प्रत्यभाषत
प्रापयामास सहसा कैलासे नागसत्तमे
ददर्श भार्गवश्रेष्ठः शङ्करं भक्तवत्सलम्
गन्धर्वैरुपगायद्भिर्नृत्यद्भिश्चाप्सरोगणैः
भस्मोद्धूलितसर्वाङ्गं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्
प्रलम्बोष्ठभुजं सौम्यं प्रसन्नमुखपङ्कजम्
उपासर्पत्तु देवेशं भृगुवर्यः कृताञ्जलिः
बाष्पत्तु सिक्तकायेन स तु गत्वा हरान्तिकम्
नमस्ते देवदेवेति व्यालपन्नाकुलाक्षरम्
पश्यतां देववृन्दानां मध्ये भृगुकुलोद्वहम्
रामं मधुरया वाचा प्रहसन्नाह सादरम्
अशक्रुवन्तस्तान्हन्तुं गीर्वाणा मामुपागताः
जहि दैत्यगणान्सर्वान्समर्थस्त्वं हि मे मतः
शृण्वतां सर्वदेवानां सप्रश्रयमिदं वचः
तथापि विज्ञापयतो वचनं मे ऽवधारय
न शक्या हन्तुमेकस्य शक्याः स्यस्ते कथं मम
कथं हनिष्ये सकलान्सुरशत्रूननायुधः
शैवमस्त्रमयं तेजो ददौ तस्मै महात्मने
रामपाह प्रसन्नात्मा गीर्वाणानां तु शृण्वतम्
शक्तिर्भवतु ते सौम्य समस्तारिदुरासदा
स्वयमेव च वेत्सि त्वं यथावद्युद्धकौशलम्