स्वहस्तेन कथं राम मातरं कृत्तवानसि
त्वं पुनर्धार्मिको भूत्वा कामतो ऽन्यान्विनिन्दसि
अपर्याप्तमहं नन्यं परं दोषविमर्शनाम्
तर्हि गर्हय मां कामं निरुप्य मनसा स्वयम्
क्रियते प्राणिहननं निजधर्मतया मया
वर्त्तामि सापि मे वृत्तिर्विधात्रा विहिता पुरा
हनिष्ये चेत्तदधिकं तर्हि युज्येयमेनसा
तदेतत्संप्रधार्य त्वं निन्दवा मां प्रशंस वा
तदेव तेन कर्त्तव्यमापद्यपि कथञ्चन
अहं तु सर्वभावेन मित्रादिभरणे रतः
भूत्वा तु धार्मिकस्त्वं तु तपश्चर्तुमिहागतः
यथाजिह्वं भवेन्नात्र वचसापि समीहितुम्
तस्मादलं ते तपसा निष्फलेन भृगूद्वह
याहि राम त्वमन्यत्र यत्र वा न विदुर्जनाः
निरूप्य मनसा भूयस्तमुवाचाभिविस्मितम्
इन्द्रस्येवानुभावेन वपुरालक्ष्यते तव
सर्वज्ञस्यैव ते वाणी श्रूयते ऽतिमनोहरा
ईशानस्तपनो ब्रह्मा वायुः सोमो गुरुर्गुहः
अनुभावेन जातिस्ते हृदिशङ्कां तनोति मे
को वा त्वं वपुषानेन ब्रूहि मां समुपागतः
परमात्मात्मसंभूतिरात्मारामः सनातनः
वपुषानेन संयुक्ते भवान्भवितुमर्हति
जात्यर्थसौष्ठवोपेता वाणी चौदार्यशालिनी
प्रत्यक्षतामुपगतो संदेहो ऽस्मत्परीक्षया
तस्मात्तुभ्यं नमस्तस्मै सुरुपं संप्रदर्शय
ममानेकविधा शङ्कामुच्येत येन मानसी
प्रणाशय स्वरूपस्य ग्रहणादेव केवलम्
कस्त्वं मे दर्शयात्मानं बद्धो ऽयं ते मयाञ्जलिः
उपविश्य ततो भूमौ ध्यानमास्ते समाहितः
निरुद्धप्राणसंचारो दध्यौ चिरमुदारधीः