उवाच शनकैर्व्याधं वचनं सूनृताक्षरम्
तपश्चर्तुमिहायातः सांप्रतं गुरुशासनात्
आराधयितुमस्मिंस्तु चिरायाहं समुद्यतः
त्रिनेत्रं पापदमनं शङ्करं भक्तवत्सलम्
आश्रमे ऽस्मिनसरस्तीरे नियमं समुपाश्रितः
उपैति तावदत्रैव स्थास्यामीति मतिर्मम
न चेद्भवति मे हानिः स्वकृतेर्नियमस्य च
स्वनिवासमुपायातस्तपस्वी च तथा मुनिः
तव चाप्यसुखोदर्कं मत्समीपनिषेवणम्
परित्यज्य सुखीभूया लोकयोरुभयोरपि
उवाच रोषताम्राक्षस्ताम्राक्षमिदमुत्तरम्
परिगर्हयसे येन कृतघ्नस्येव कांप्रतम्
अनागस्कारिणं दान्तं को ऽवमन्येत नामतः
दर्शनं सह संवासः संभाषणमथापि च
स्वसंश्रयं परित्यज्य क्वाहं यास्ये बुभुक्षितः
इतो ऽन्यस्मिन् गामिष्यामि दूरे नाहं विशेषतः
नाहं चालयितुं शक्यः स्थानादस्मात्कथञ्चन
तमुवाच पुनर्वाक्यमिदं राजन्भृगूद्वहः
खलकर्मरता नित्यं धिक्कृता सर्वजन्तुभिः
स कथं न परित्याज्यः सुजनैः स्यात्तु दुर्मते
शीघ्रमस्माद्व्रजान्यत्र नात्र कार्या विचारणा
यथा त्वं कण्टकादीनामसहिष्णुतया व्यथाम्
व्यथा चाभिहतानां तु विद्यते भवतो ऽन्यथा
एतद्विरुद्धाचरणान्नित्यं सद्भिर्विगर्हितः
हनिष्यसि कथं सत्सुनाप्नोषि वचनीयताम्
त्वया मे कृत्यदोषस्य हानिश्च न भविष्यति
अपसर्पणताबुद्धिमहमुत्पादये स्फुटम्
विरुद्धाचरणो नित्यं धर्मद्रिष् को लभेच्च शाम्
उवाच संक्रुद्ध इव व्याधरूपी पिनाकधृक्
कुतस्त्वं प्रथमो ज्ञानी कुतः शंभुः कुतस्तपः