किंस्वित्स्याच्चिररात्राय किं वानन्त्याय कल्पते
तानि मे शृणु सर्वाणि फलं चैषां यथातथम्
दत्तेन मासं प्रीयन्ते श्राद्धेन हि पितामहाः
शाशेन चतुरो मासान्पञ्च प्रीणाति शाकुनैः
अष्टमासिकमित्युक्तं यच्च पार्वतकं भवेत्
गवयस्य तु मांसेन तृप्तिः स्याद्दशमासिकी
श्राद्धे च तृप्तिदं गव्यं पयः संवत्सरं द्विजाः
पायसं मधुसर्पिर्भ्यां छायायां कुञ्जरस्य च
अत्र गाथाः पितृगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः
अपि नः स कुले यायाद्यो नो दद्यात् त्रयोदशीम्
गौरीं वाप्युद्वहेद्भार्यां नालं वा वृषमुत्सृजेत्
दातॄणां चैव यत्पुण्यं निखिलेन प्रवीहि मे
पितृक्षये हि तत्पुत्र तस्मात्तत्राक्षयं स्मृतम्
फलं वृषस्य वक्ष्यामि गदतो मे निबोधत
वृषोत्स्रष्टा पुनात्येव दशातीतान्दशावरान्
वृषोत्सर्ग्गत्पितॄणां तु ह्यक्षयं समुदाहृतम्
सर्वं तदक्षयं तस्य पितॄणां नात्र संशयः
मधुकुल्याः पितॄंस्तस्य ह्यक्षयाश्च भवन्ति वै
तृप्तिस्तु या पितॄणां वै सा वृषेणेह कल्पते
मधु वामधुमिश्रं वा सर्वमेवाक्षयं भवेत्
दैवेकर्मणि पित्र्ये च श्रूयते वै परीक्षणम्
ये च भाषाविदः केचिद्ये च व्याकरणे रताः
त्रिणाचिकेतः पञ्चाग्निः स सौपर्णः षडङ्गवित्
पुण्येषु यश्च तीर्थेषु कृतस्नानः कृतव्रतः
ये च सत्यव्रता नित्यं स्वधर्मनिरताश्च ये
एतेभ्यो दत्तमक्षय्यमेते वै पङ्क्तिपावनाः
त्रयो ऽपि पूजितास्तेन ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
पवित्राणां पवित्रं च मङ्गलानां च मङ्गलम्
अपाङ्क्तेयान्प्रवक्ष्यमि गदतो मे निबोधत
ग्रामप्रेष्यो वार्धुषिको ह्यापणो वणिजस्तथा