वसिष्ठस्तपसा धीमाञ्जीवयामास वै प्रजाः
तास्तेन जीवयामास कारुण्यादौषधेन सः
स्वाङ्गज जनयच्छक्तिरदृश्यन्त्यां पराशरम्
द्वैपायनादरण्यां वै शुको जज्ञे गुणान्वितः
भूरिश्रवाः प्रभुः शंभुः कृष्णो गौरश्च पञ्चमः
जननी ब्रह्मदत्तस्य पत्नी सा त्वणुहस्य च
ऊष्मादा दारिकाश्चैव नीलाश्चैव पराशराः
अत ऊर्द्ध्व निबोध त्वमिन्द्रप्रमति संभवम्
कुणीति यः समाख्यात इन्द्रप्रमतिरुच्यते
उपमन्युः सुतस्तस्य यस्येमे ह्यौपमन्यवः
एकार्षेयास्तथा चान्ये वसिष्ठा नाम विश्रुताः
इत्येते ब्रह्मणः पुत्रा मानसा अष्ट विश्रुताः
त्रींल्लोकान्धारयन्तीमान्देवर्षिगणसंकुलान्
व्याप्ता येस्तु त्रयो लोकाः सूर्यस्येव गभस्तिभिः
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे ऋषिवंशवर्णनं नामाष्टमो ऽध्यायः
आसीद्दाक्षायणी पूर्वमुमा कथमजायत
के वै ते पितरो नाम येषां मेना तु मानसी
एकपर्णा तथा चैव तथा चैवैकपाटला
सर्वमेतत्वयोद्दिष्टं निर्देशं तस्य नो वद
पुत्राश्च के स्मृतास्तेषां कथं च पितरस्तु ते
स्वर्गे वै पितरो ह्येते देवानामपि देवताः
यथा च दत्तमस्माभिः सार्द्धं प्रीणाति वै पितॄन्
स्वर्गे तु के च वर्त्तन्ते पितरो नरके व के
प्रतितामहं तथा चैव त्रिषु पिण्डेषु नामतः
कथं च शक्तास्ते दातुं नरकस्थाः फलं पुनः
देवा अपि पितॄन् स्वर्गे यजन्तीति हि नः श्रुतम्
स्पष्टाभिधान मपि वै तद्भवान्वक्तुमर्हसि
मन्वन्तरेषु जायन्ते पितरो देवसूनवः
देवैः सार्द्धं पुरातीताः पितरो ऽन्येन्तरेषु वै
श्राद्धक्रियां मनुश्चैषां श्राद्धदेवः प्रवर्त्तयेत्