एवमुक्त्वा महातेजास्तथा समभावत्तदा
गते भर्त्तरि सा देवी दितिः परमहर्षिता
शक्रस्तु समुपश्रुत्य संवादं तं तयोः प्रभुः
शुश्रूषां ते करिष्यामि मानुज्ञां दातुमर्हसि
यथा त्वं मन्यसे वत्स सुश्रूषाभिरतो भव
वरं श्रुत्वा तु त द्वाक्यं मातुः शक्रः प्रहर्षितः
शुश्रूषते तु तां शक्रः सर्वकालमनुव्रतः
गात्रसंवाहनं काले श्रमापनयने तथा
किञ्चिच्छिष्टे व्रते देवी तुष्टा शक्रमुवाच ह
अवशिष्ठानि भद्रं ते भ्रातरं द्रक्ष्यसे ततः
त्रैलोक्यविजयं पुत्र भोक्ष्यसे सह तेन वै
एवमुक्त्वा दितिः शक्रं मध्यं प्राप्ते दिवाकरे
केशान्कृत्वा तु पादस्थान्सा सुष्वाप च देवता
ततस्तामशुचिं ज्ञात्वा सोंतरं तदमन्यत
गर्भं निहन्तु वै देव्या स हि दोषो ऽत्र दृश्यते
प्रविश्य चापि तं दृष्ट्वा गभमिन्द्रो महौजसम्
म गर्भो भिद्यमानस्तु वज्रणशतपर्वणा
मारोद मारोद इति गर्भं शक्रो ऽभ्यभाषत
कुलिशेन बिभेदेन्द्रस्ततो दितिरबुध्यता
निष्पपात ततो वज्री मातुर्वचनगौरवात्
अशुचिर्देवि सुप्तासि पादयोर्गतमूर्द्धजा
भिन्नवानहमेतं ते बहुधा क्षन्तुमर्हसि
सहस्राक्षं दुराधर्षं वाक्यं सानुनयाब्रवीत्
नापराधो ऽस्ति देवेश तव पुत्र महाबल
प्रियं तु कृतमिच्छामि श्रेयो गर्भस्य मे कुतः
वातस्कन्धानिमान्सप्त चरन्तु मम पुत्रकाः
पृथिव्यां प्रथमस्कन्धो द्वितीयश्चापि भास्करे
ग्रहेषु पञ्चमस्चैव षष्ठः सप्तर्षिमण्डले
तानेते विचरन्त्वद्य कालेकाले ममात्मजाः
पृथिव्यां प्रथमस्कन्ध आ मेघेब्यो य आवहः