स्तोत्रं येनास्य कुर्याव प्रोचुस्तेजस्विनो द्विजाः
ज्ञानशीलो वदान्यश्च संग्रामेष्वपरजितः
यानि कर्माणि कृतवान् पृथुः पश्चान्महाबलः
ततस्तवान्ते सुप्रीतः पृथुः प्रादात्प्रजेश्वरः
तदादि पृथिवीपालाः स्तूयन्ते सूतमागधैः
तं दृष्ट्वा परमप्रीताः प्रजा ऊचुर्महर्षयः
ततो वैन्यं महाभागं प्रजाः समभिदुद्रुवुः
सो ऽभिद्रुतः प्रजाभिस्तु प्रजाहितचिकीर्षया
ततो वैन्यभयत्रस्ता गौर्भूत्वा प्राद्रवन्मही
सा लोकान्ब्रह्मलोकादीन्गत्वा वैन्यभयात्तदा
ज्वलद्भिर्निशितैर्बाणैर्दीप्ततेजसमच्युतम्
अलबन्ती तु सा त्राणं वैन्यमेवान्वपद्यत
उवाच वैनं नाधर्मः स्त्रीवधे परिपश्यति
मयि लोकाः स्थिता राजन्मयेदं धार्यते जगत्
स मां नर्हसि वै हन्तुं श्रेयस्त्वं च चिकीर्षसि
उपायतः समारब्धा सर्वे सिद्ध्यन्त्युपक्रमाः
अन्तर्भूता भविष्यामि जहि कोपं महाद्युते
सत्त्वषु पृथिवीपाल धम न त्यक्तुमर्हसि
क्रोधं निगृह्य धर्मात्मा वसुधामिदमब्रवीत्
एकं प्राणी बहून्वापि कर्म तस्यास्ति पातकम्
तस्मिन्हते नास्ति शुभे पातकं चोपपातकम्
यदि मे वचनं नाद्य करिष्यसि जगद्धितम्
आत्मानं प्रथयित्वेह प्रजा धारयिता स्वयम्
संजीवय प्रजा नित्यं शक्ता ह्यसि न संशयः
नियच्छेयं त्वद्वधार्थमुद्यन्तं घोरदर्शनम्
सर्वमेतदहं राजन्विधास्यामि न संशयः
यथा विस्पन्दमानं मे क्षीरं सर्वत्र भावयेत्
धनुष्कोट्या तथा वैन्यस्तेन शैला विवर्द्धिताः
स्वभावेना भवत्तस्याः समानि विषमाणि च
प्रविभागः पुराणां वा ग्रामाणां वापि विद्यते