तावत्त्वे सो ऽस्य कालो ऽन्यस्तस्यान्ते प्रतिबुद्ध्यते
समतीतानि कल्पानां तावच्छेषात्परेतु ये
प्रथमं सांप्रतस्तेषां कल्पो वै वर्त्तते च यः
पूर्णे युगसहस्रे तु परिपाल्यं नरेश्वरैः
शान्तवातैः प्रलीने ऽस्मिन्न प्राज्ञायत किञ्चन
विभुर्भवति स ब्रह्मा सहस्राक्षः सहस्रपात्
ब्रह्म नारायणाख्यस्तु सुष्वाप सलिले तदा
इमं चोदाहरन्त्यत्रर् श्लोकं नारायणं प्रति
अयन तस्य ताःप्रोक्तास्तेन नारायणः स्मृतः
स्वर्णपत्रेप्रकुरुते ब्रह्मत्वादर्शकारणात्
निशायामिव खद्योतः प्रापृट्काले ततस्ततः
अनुमानादसंमूढो भूमेरद्धरणं प्रति
ततो महात्मा मनसा दिव्यरूपम चिन्तयत्
किं तु रूपमहं कृत्वा सलिलादुद्धरे महीम्
उदृश्यं सर्वभूतानां वाङ्मयं ब्रह्मसंज्ञितम्
नीलमेघप्रतीकाशं मेघस्तनितनिःस्वनम्
विद्युदग्निप्रतिकाशमादित्यसमतेजसम्
पीनोन्नतकटीदेशं वृषलक्षणपूजितम्
पृथिव्युद्धरणार्थाय प्रविवेश रसातलम्
अग्निजिह्वो दर्भरोमा ब्रह्मशीर्षो महातपाः
प्राग्वंशकायो द्युतिमान् नानादीक्षाभिरन्वितः
उपाकर्मरुचिश्चैव प्रवर्ग्यावर्तभूषणः
मायापत्नीसहायो वै गिरिशृङ्गमिवोच्छ्रयः
आज्यगन्धः स्रुवस्तुण्डः सामघोषस्वनो महान्
प्रायश्चित्तनखो घोरः पशुजानुर्महामखः
वाद्यन्तरात्मसत्रस्य नास्मिकासो मशोणितः
अग्निसंछादितां भूमिं समामिच्छन्प्रजापतिम्
पृथक् तास्तु समीकृत्य पृथिव्यां सो ऽचिनोद्गिरीन्
देनाग्निना विलीनास्ते पर्वता भुवि सर्वशः
निषिक्ता यत्रयत्रासंस्तत्रतत्राचलो ऽभवत्