ततस्ते ऋषयः सर्वे परस्परमथाब्रुवन्
ब्रह्मचर्य रतानां च वने वा वनवासिनाम्
अनयस्तु महानेष येनायं मोहितो द्विजाः
वदस्व वाचा मधुरं वस्त्रमेकं समाश्रय
ऋषीणां तद्वचः श्रुत्वा भगवान्भगनेत्रहा
न शक्यमिदमस्मा कं लिङ्गं पातयितुं बलात्
पातयेयमहं चैतल्लिङ्गं भो द्विजसत्तमाः
एवमुक्तो महादेवः प्रत्दृष्टेन्द्रियचेष्टितः
अन्तर्हिते भगवति तथा लिङ्गे कृते भवे
व्याकुलं च तदा सर्वं न प्रकाशेत किञ्चन
नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव विपरीता विजज्ञिरे
क्रतवो न व्यवर्त्तन्त ऋतुकालाभिगामिनाम्
नष्टप्रभाववीर्याश्च नष्टतेजस एव च
ते तुसर्वे समागम्य ब्रह्मलोकमुपागताः
पादयोः पतिताः सर्वे शिववृत्तान्तमूचिरे
उलूकव्यग्रहस्तश्च रक्तपिङ्गललोचनः
स्नुषाणां च दुहितॄणां पुत्रीणां च विशेषतः
उन्मत्त इति विज्ञाय सो ऽस्माभिरवमानितः
तस्य क्रोधप्रसादार्थं वयं ते शरणं गताः
ऋषीणां तद्वचः श्रुत्वा ध्यानाद्विज्ञाय चेश्वरम्
एष देवो महादेवो विज्ञेयस्तु महेश्वरः
देवानां च ऋषीणां च पितृणां चैव स प्रभुः
संहरत्येष भगवान् कालो भूत्वा महेश्वरः
एष चिक्री च वक्षोजश्रीवत्सकृतलक्षणः
द्वापरे चैव कालाग्निर्धर्मकेतुः कलौ स्मृतः
तमो ह्यग्नी रजो ब्रह्मा सत्त्वं विष्णुः प्रकाशकः
यत्र तिष्ठन्ति तद्ब्रह्मयोगेन तु समन्वितम्
आराधयत विप्रेन्द्रा जितक्रोधा जितेन्द्रियाः
तादृक्प्रतिकृतिं कृत्वा शूलपाणिं प्रपद्यत
यं दृष्ट्वा सर्वमज्ञानमधर्मश्च प्रमश्यति