विषं कालानलप्रख्यं कालकूटमिति श्रुतम्
तस्य विष्णुरहं वापि सर्वे वा सुरपुङ्गवाः
इत्युक्त्वा पद्मगर्भाभः पद्मायोनिरयोनिजः
ततः स्तोतुं समारब्धो ब्रह्मा वेद विदां वरः
नमः पिनाकहस्ताय वज्रहस्ताय वै नमः
नमः सुरारिहन्त्रे च सोमसूर्याग्निचक्षुषे
सांख्याय चैव योगाय भूतग्रामाय वै नमः
सुरेतसे ऽथ रुद्राय देवदेवाय रंहसे
कपालिने विरूपाय शिवाय वरदाय च
वृद्धाय चैव शुद्धाय मुक्तायैव बलाय च
अग्राय चैव चोग्राय विप्रायानेकचक्षुषे
नित्याय चैवानित्याय नित्यानित्याय वै नमः
चिन्त्याय चैवाचिन्त्याय चिन्त्याचिन्त्याय वै नमः
उमाप्रियाय शर्वाय नन्दिवक्त्राङ्किताय च
बहुरूपाय मुण्डाय दण्डिने च वरूथिने
धन्विने रथिने चैव यमिने ब्रह्मचारिणे
एवं स्तुत्वा ततो ब्रह्मा प्रणिपत्य वरानने
सूक्ष्मो ऽसि योगातिशयादचिन्त्यो न हि प्रभो व्यक्तिमुफैषि रुद्रः
स्तुतो ऽहं विविधैः स्तोत्रैर्वेदवेदाङ्गसंभवैः
भूतभव्यभवन्नाथ लोकनाथ जगत्पते
श्रुत्वा वाक्यं ततो ब्रह्मा प्रत्युवाचांबुजेक्षणः
सुरासुरैर्मथ्यमाने पयोधौ पङ्कजेक्षण
प्रादुर्भूतं विषं घोरं संवर्त्ताग्निसमप्रभम्
तत्पिबस्व महादेव लोकानां हितकाम्यया
त्वदृते ऽन्यो महादेव वेगं सोढुं न विद्यते
बाढ मित्येव तद्वाक्यं प्रतिगृह्य वरानने
पिबतो मे महाघोरं विषं सुरभयप्रदम्
तं दृष्ट्वोत्पलपत्राभं कण्ठसक्तमिवोरगम्
अथोवाच महातेजा ब्रह्मा लोकपितामहः
ततस्तस्य वचःश्रुत्वा मया गिरिवरात्मजे