मत्प्रियार्थंमहाभाग वक्तुमर्हस्यशेषतः
प्रत्युवाच महातेजा देवारिबलसूदनः
उमोत्संगोपविष्टेन यथापूर्वं मया श्रुतम्
तमहं संप्रवक्ष्यामि त्वत्प्रियार्थं महामुने
तरुणादित्यसंकाशे तप्तचामीकरप्रभे
जांबूनदमये दिव्ये नानाधातु विचित्रिते
हंसकारण्डवाकीर्णे चक्रवाकोपशोभिते
मत्तक्रैञ्चमयूराणां नादैर्विक्रुष्टकन्दरे
जीवं जीवकजातीनां विरावैरुपकूजिते
सौरभेयनिनादाढ्यं मेघस्तनितनिस्वने
वीणावादित्रनिर्घेषैः श्रोत्रेन्द्रियमनोरमैः
ध्वजालंबितदोलानां घण्टानां निनदाकुले
मुखमर्द्दलवादित्रैर्वलितास्फोटितैस्तथा
हंसैः परावतैश्चैव बकराजैः सुखस्थिते
सिंहव्याघ्रमुखैर्घोरवाशितैश्चण्डवेगितैः
बिडालवदनैश्चोग्रैः क्रोष्टुकाकारसूर्त्तिभिः
ह्रस्वजङ्घैः प्रलेबोष्ठैस्तालजङ्घैस्तथापरैः
बहुपादैर्महापादैरेकपादैरपादकैः
एकदंष्ट्रैर्महादंष्ट्रैर्बहुदंष्ट्रैरदंष्ट्रकैः
एवंरूपैर्महायोगैभूतर्भूतपतिर्वृतः
सुखोपविष्टं मदनागनाशनं प्रोवाच वाक्यं गिरिराजपुत्री
तव कण्ठे महादेव भ्राजतेंबुदसन्निभम्
किमिदं दीप्यते देव कण्ठे कामाङ्गनाशन
एतत्सर्वं यथान्यायं बूहि कौतूहलं हि मे
कथां मङ्गलसंयुक्तां कथयामास शङ्करः
अग्रे समुत्थितं घोरं विषङ्कालानलप्रभम्
विषण्णवदनाः सर्वे गतास्ते ब्रह्मणो ऽन्तकम्
किमर्थं वै महाभागा भीता उद्विग्नचेतनाः
तेन व्यावर्त्तितैश्वर्या यूयं भो सुरसत्तमाः
प्रजासर्गे न सो ऽस्तीह यश्चाज्ञां मे ऽतिवर्तयेत्