बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रहरिष्यति
नापदं प्राप्य मुह्येत यथेष्टां प्राप्नुयाद्गतिम्
निरुक्तमस्य यो वेद सर्वपापैः प्रमुच्यते
संसर्गकाले ऽपि करोति मर्ग संहार काले च न वास्ति भूयः
कुत्र सत्रं समभत्तेवषामद्भुतकर्मणाम्
आचचक्षे पुराणं च कथं तत्सप्रभञ्जनः
इति संचोदितः सूतः प्रत्युवाच शुभं वचः
यावन्तं चाभवत्कालं यथा च समवर्तत
सत्रं हि ते ऽतिपुण्यं च सहस्रपरिवत्सरान्
इडाया यत्र पत्नीत्वं शामित्रं यत्र बुद्धिमान्
विबुधाश्चोषिरे तत्र सहस्रपरिवत्सरान्
कर्मणा तेन विख्यातं नैमिषं मुनिपूजितम्
रोहिणी स सुता तत्र गोमती साभवत् क्षणात्
रुन्धत्याः सुतायात्रादानमुत्तमतेजसः
यत्र वैरं समभवद्विश्वामित्रवसिष्ठयोः
पराभवो वसिष्ठस्य यस्य ज्ञाने ह्यवर्त्तयत्
नैमिषं जज्ञिरे यस्मान्नैमिषीयास्ततः स्मृताः
पुरूरवसि विक्रान्ते प्रशासति वसुंधराम्
तुतोष नैव रत्नानां लोभादिति हि नः श्रुतम्
आजहार च तत्सत्रमुर्वश्या सह संगतः
यं गर्भं सुषुवे गङ्गा पावकाद्दीप्ततेजसम्
हिरण्मयं ततश्चके यज्ञवाटं महात्मनाम्
स प्रविश्य ततः सत्रे तेषाममिततेजसाम्
तं दृष्ट्वा महादाश्वर्यं यज्ञवाटं हिरण्मयम्
नैमिषेयास्ततस्तस्य चुक्रुधुर्नृपतिं भृशम्
तपोनिष्ठाश्च राजानं मुनयो देवचोदिताः
और्वशेयैस्ततस्तस्य युद्धं चक्रे नृपो भुवि
स तेष्ववभृथेष्वेव धर्म्मशीलो महीपतिः
शान्तयित्वा तु राजानं तदा ब्रह्मविदस्तथा
बभूव सत्रे तेषां तु ब्रह्मचर्यं महात्मनाम्