ऋषयो नैमिषेयाश्च दयया परया युताः
प्रीतिं चैव कृतातिथ्यं राजानं विधिवत्तदा
द्रुते राजनि राजानु मद्रते मुनयस्ततः
सन्निपातः पुनस्तस्य तथा यज्ञे महर्षिभिः
तदा वै नैमिषेयानां सत्रे द्वादशवार्षिके
जनयित्वा त्वरण्यं वै यदुपुत्रमथायुतम्
इति कृत्यसमुद्देशः पुराणांशोपवर्णितः
सुखमर्थः समासेन महानप्युपलक्ष्यते
पादमाद्यमिदं सम्यग् यो ऽधीते विजितेद्रियः
यो विद्याच्चतुरो वेदान् सांगोपनिषदान् द्विजाः
बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रहरिष्यति
नापदं प्राप्य मुह्येत यथेष्टां प्राप्नुयाद्गतिम्
निरुक्तमस्य यो वेद सर्वपापैः प्रमुच्यते
संसर्गकाले ऽपि करोति मर्ग संहार काले च न वास्ति भूयः
कुत्र सत्रं समभत्तेवषामद्भुतकर्मणाम्
आचचक्षे पुराणं च कथं तत्सप्रभञ्जनः
इति संचोदितः सूतः प्रत्युवाच शुभं वचः
यावन्तं चाभवत्कालं यथा च समवर्तत
सत्रं हि ते ऽतिपुण्यं च सहस्रपरिवत्सरान्
इडाया यत्र पत्नीत्वं शामित्रं यत्र बुद्धिमान्
विबुधाश्चोषिरे तत्र सहस्रपरिवत्सरान्
कर्मणा तेन विख्यातं नैमिषं मुनिपूजितम्
रोहिणी स सुता तत्र गोमती साभवत् क्षणात्
रुन्धत्याः सुतायात्रादानमुत्तमतेजसः
यत्र वैरं समभवद्विश्वामित्रवसिष्ठयोः
पराभवो वसिष्ठस्य यस्य ज्ञाने ह्यवर्त्तयत्
नैमिषं जज्ञिरे यस्मान्नैमिषीयास्ततः स्मृताः
पुरूरवसि विक्रान्ते प्रशासति वसुंधराम्
तुतोष नैव रत्नानां लोभादिति हि नः श्रुतम्
आजहार च तत्सत्रमुर्वश्या सह संगतः