पराशरस्य प्रद्वेपो विश्वामित्र ऋषिं प्रति
देवेन विधिना विप्र विश्वामित्रहितैषिणा
एकं वेदं चतुष्पादं चतुर्द्धा पुनरीश्वरः
तस्य शिष्यप्रशिष्यैश्च शाखा वेदायुताः कृताः
पृष्ट वन्तो विशिष्टास्ते मुनयो धर्मकाङ्क्षिणः
सुनाभं दिव्यरूपाभं सप्ताङ्गं शुभशंसनम्
पृष्ठतो यात नियतास्ततः प्राप्स्यथ पाटितम्
पुण्यः स देशो मन्तव्यः प्रत्युवाच तदा प्रभुः
गङ्गा गर्भ यवाहारा नैमिषेयास्तथैव च
ईशिरे चैव सत्रेण मुनयो नैमिषे तदा
ऋषयो नैमिषेयाश्च दयया परया युताः
प्रीतिं चैव कृतातिथ्यं राजानं विधिवत्तदा
द्रुते राजनि राजानु मद्रते मुनयस्ततः
सन्निपातः पुनस्तस्य तथा यज्ञे महर्षिभिः
तदा वै नैमिषेयानां सत्रे द्वादशवार्षिके
जनयित्वा त्वरण्यं वै यदुपुत्रमथायुतम्
इति कृत्यसमुद्देशः पुराणांशोपवर्णितः
सुखमर्थः समासेन महानप्युपलक्ष्यते
पादमाद्यमिदं सम्यग् यो ऽधीते विजितेद्रियः
यो विद्याच्चतुरो वेदान् सांगोपनिषदान् द्विजाः
बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रहरिष्यति
नापदं प्राप्य मुह्येत यथेष्टां प्राप्नुयाद्गतिम्
निरुक्तमस्य यो वेद सर्वपापैः प्रमुच्यते
संसर्गकाले ऽपि करोति मर्ग संहार काले च न वास्ति भूयः
कुत्र सत्रं समभत्तेवषामद्भुतकर्मणाम्
आचचक्षे पुराणं च कथं तत्सप्रभञ्जनः
इति संचोदितः सूतः प्रत्युवाच शुभं वचः
यावन्तं चाभवत्कालं यथा च समवर्तत
सत्रं हि ते ऽतिपुण्यं च सहस्रपरिवत्सरान्
इडाया यत्र पत्नीत्वं शामित्रं यत्र बुद्धिमान्