नोचेत्तत्पूजनं व्यर्थमित्याहुर्वेदवादिनः
तावद्भिस्तण्डुलैः शुद्धैः शस्तार्णैस्तत्र नूतनम्
न्यग्रोधाश्वत्थमाकन्दजंबूदुम्बरशाखिनाम्
कुम्भाग्रे निक्षिपेत्पक्वं नारिकेलफलं शुभम्
श्रीचिन्तामणिमन्त्रं तु हृदि मातृकमाजपेत्
अष्टोत्तरशते जाते पुनर्दीपं प्रदर्शयेत्
कारयित्वा प्रणामानां साष्टाङ्गानां त्रयं गुरुः
श्रीनाथकरुणाराशे परञ्ज्योतिर्मयेश्वरि
परं धाम परं ब्रह्म मम त्वं परदेवता
इत्युक्त्वा गुरुपादाव्जे शिष्यो मूर्ध्नि विधारयेत्
गुरुणा कमलासनमुरशासनपुरशासनसेवया लब्धे
वामपार्श्वे गुरोस्तिष्ठेदमानी विनयान्वितः
विमुच्य नेत्रबन्धं तु दर्शयेदर्चनक्रमम्
महात्रिपुरसुन्दर्या नैवेद्यमिति चादिशेत्
ततो बहिर्विनिर्गत्य स्थाप्य दार्वासने शुचिम्
शिष्यं श्रीकुम्भसलिलैरभिषिञ्चेत्समन्त्रकम्
अष्टोत्तरशतं मन्त्रं जप्त्वा निद्रामथाविशेत्
दुःस्वप्ने तु जपं कुर्यादष्टोत्तरसहस्रकम्
यदा न दृष्टः स्वप्नो ऽपि तदा सिद्धिश्चिराद्भवेत्
सद्य एव स शिष्यः स्यात्पङ्क्तिपावनपावनः
तदधीनश्च रेन्नित्यं तद्वाक्यं नैव लघयेत्
दुर्लभं तं विजानीयाद्गुरुं संसारतारकम्
अन्धकारनिरोधित्वाद्गुरुरित्यभिधीयते
गुरुक्तं परुषं वाक्यमाशिषं परिचिन्तयेत्
आददीत ततो ज्ञानं पूर्वं तमभिवादयेत्
गुरुभक्तिस्सदाचारस्तद्द्रोहस्तत्र पातकम्
यत्पापं समवाप्नोति गुर्वग्रे ऽनृतभाषणत्
ब्रह्मादिस्तंब पर्यतं यस्य मे गुरुसंततिः
इति सर्वानुकूलो यः स शिष्यः परिकीर्तितः
गुरुशासनवर्तित्वाच्छिष्य इत्यभिधीयते