पुण्यक्षेत्राणि सर्वाणि गङ्गाद्याश्च महानदीः
चिरेण प्राप्तवान्काञ्चीं ब्रह्मणा पूर्वमोषिताम्
पञ्चतीर्थे प्रतिदिनं स्नात्वा भूलक्षणाङ्किते
काञ्चीक्षेत्रनिवासेन क्रमेण प्रयताशयः
उत्तरे सेवितुं लक्ष्म्या वासुदेवेन दक्षिणे
आदिलक्ष्मीपदध्यानमाततान यतात्मवान्
तथान्तर्वायुरोधेन न चचाला चलेश्वरः
न ब्रह्मा नैव विष्णुर्वा न सिद्धः कपिलो ऽपि वा
तया समाधिनिष्ठायां न समर्थाः कथञ्चन
अर्धरात्रे पुरः स्थित्वा वाचं प्रोवाच वाङ्मयी
मद्रूपस्त्वं कथं देहः सेयं लोकविडम्बना
इत्युक्त्वान्तर्दधे तत्र महासिंहासनेश्वरी
विनीय तं निशाशेषं श्रीध्यानैकपरायणः
पुनः पुनर्धूनुते स्म करलग्नं कपालकम्
स्वप्नः किमेष माया वा मानसभ्रान्तिरेव वा
स्वयमेव निगृह्याथ शोकं धीराग्रणीः शिवः
निगृहीतेन्द्रियग्रामः समाधिस्थो ऽभवत्पुनः
अलं समाधिना शम्भो निमज्जात्र सरोवरे
इयं च माया स्वप्नो वा किं कर्त्तव्यं मयाथ वा
इत्युक्तं श्रीपरादेव्या यामातीतमिदं दिनम्
भगवान्व्यो मवाण्या तु निमज्जाप्स्विति गर्जितम्
निममज्ज सरस्यां तु गङ्गायां पुनरुत्थितः
स मुहुर्तं स्थितस्तूष्णीं नखलीनकपालकः
भिक्षार्थं नगरीमेनां प्रविवेश वशी शिवः
सो ऽपश्यदग्रतः काञ्चित्काञ्चीं श्रीदेवताकृतिम्
क्षणाद्ब्रह्मकपालं तत्प्रच्युतं तन्नखाग्रतः
प्रसन्नवदनांभोजो बहु मेने मुहुः परम्
देवता सैव कामाक्षीत्यासीत्संभावना पुरः
स्वस्थः स्वस्थानमगमच्छ्लाघमानः परां श्रियम्
प्रभावं श्रीमहादेव्याः कामदं शृण्वतां सदा