अहं त्वमिति को भेदस्त्वमेवाहं न संशयः
आमनन्ति हि योगीन्द्रास्त्वामेव ब्रह्मरूपिणीम्
भक्त्या प्रणम्य पश्यन्ती परां प्रीतिमुपाययौ
प्रविष्टा हृदयं तस्याः प्रहृष्टाया महामुने
स्वप्नः किमेष दृष्टो वा मया किमथ वा भ्रमः
प्रसन्नवदना सा तु प्रणते वदति स्म सा
मया दृष्टां तु कामाक्षीं युवां चेत्किमपश्यतम्
पुष्पाणि पूजनार्हाणि निधायाग्रे समूचतुः
इत्युक्त्वा पार्श्वयोस्तस्या निषण्णे विनयानते
गौरीसंप्राप्तये दध्यौ कामाक्षीं नियतेन्द्रियः
अचष्ट कृपया तुष्टा ध्यायन्तं निश्चलं शिवम्
अङ्गीकुरुष्व कन्दर्पं भूयो मच्छासने स्थितम्
गौरीमनुगृहाण त्वं कंपानीरनिवासिनीम्
इत्युक्त्वान्तर्दधे तस्य हृदये परमा रमा
तस्या अनुग्रहं लब्ध्वा सर्वदेवनिषेवितः
यद्विलासात्समुत्पन्नं लयं याति च यत्र वै
भूषयन्तीं शिवां कम्पामनुकंपार्द्रमानसाम्
आदाय वृषमारुह्य कैलासशिखरं ययौ
आदिलक्ष्म्याः प्रभावं तु कथयामि तवानघ
दिक्पालाश्च सुराः सर्वे सनकाद्याश्च योगिनः
द्वयोः पञ्चमुखत्वेन भेदं न विविदुस्तदा
तेषां संवदतां मध्ये क्षिप्रमन्तर्हितः शिवः
उभयोरपि संवादस्त्वहं ब्रह्मेत्यजायत
त्वं च रुद्रश्च मे पुत्रौ सृष्टिकर्तुरुभौ युवाम्
प्रादुरासीन्महाज्योतिस्तंभरूपो महेश्वरः
ब्रह्मणः शिरसामूर्ध्वं ज्योतिश्चक्रमभूत्पुरः
ऊर्ध्वमैक्षथ भूयस्तमवमत्य वचो ऽब्रवीत्
विष्णुमेवं तदालोक्य क्रोधेनैव विकारतः
हाहेति तत्र सर्वे ऽपि क्रन्दन्तश्च पलायिताः
भूयोभूयो धुनोति स्म तथापि न मुमोच तम्