तां रतिं दर्शयमासुर्मलिनां शोककर्शितम्
ननाम जगदंबां वै वैधव्यत्यक्तभूषणा
ततः कटाक्षादुत्पन्नः स्मयमानसुखांबुजः
द्विभुजः सर्वभूषाढ्यः पुष्पेषुः पुष्पकार्मुकः
मज्जन्ती निजभर्तारमवरोक्य मुदं गता
मज्जन्ती निजभर्तारमवलोक्य मुदं गता
अलङ्कृत्य यथापूर्वं शीघ्रमानीयतामिह
ब्रह्मर्षिभिर्वसिष्ठाद्यैर्वैवाहि कविधानतः
अप्सरोभिश्च सर्वाभिर्नृत्यगीतादिसंयुतम्
साधुसाध्विति शंसंतस्तुष्टुवुर्ललितांबिकाम्
बभूवुस्तौ महाभक्त्या प्रणम्य ललितेश्वरीम्
व्यज्ञापयदिदं वाक्यं भक्तिनिर्भरमानसः
तत्त्वदीयकटाक्षस्य प्रसादात्पुनरागतम्
इत्युक्ता परमेशानी तमाह मकरध्वजम्
मत्प्रसादाज्जगत्सर्वं मोहयाव्याहताशुग
पर्वतस्य सुतां गौरीं परिणेष्यति सत्वरम्
सर्वेषां देहमाविश्य दास्यन्ति रतिमुत्तमाम्
देहदाहं विधातुं ते न समर्थो भविष्यति
प्रयातो ऽसौ कातरात्मा त्वद्बाणाहतमानसः
अवश्यं क्लीबतैव स्यात्तेषां जन्मनिजन्मनि
तानगम्यासु नारीषु पातयित्वा विनाशय
तेषां कामसुखं सर्वं संपादय समीप्सितम्
तथेति शिरसा बिभ्रत्सांजलिर्निर्ययौ ततः
बहवः शोभनाकारा मदना विश्वमोहनाः
पुनः स्थाण्वाश्रमं प्राप चन्द्रमौलेर्जिगीषया
रागेण पीठमर्देन मन्दानिलरयेण च
शृङ्गारवीरसंपन्नो रत्यालिङ्गितविग्रहः
मदनारेरभिमुखं प्राप्य निभय आस्थितः
दूरीचकार वैराग्यं तपस्तत्त्याज दुष्करम्
तामेव पार्वतीं ध्यात्वा भूयोभूयः स्मरातुरः