द्वितीयं युद्धदिवसं समस्तमपि सा रणे
अस्त्रप्रत्यस्त्रमोक्षेण तान्सर्वानपि भिन्दती
द्विशत्यक्षौहिणीसैन्यं भस्मसादकरोत्क्षणात्
आकृष्टगुरुधन्वानस्ते ऽपतन्नेकहेलया
युगपत्त्रिंशतो बाणानसृजत्सा कुमारिका
त्रिंशता त्रिंशतो भण्डपुत्राणा साहतं शिरः
अत्यन्तविस्मयाविष्टा वबृषुः पुष्पमभ्रगाः
मन्त्रिणीदण्डनाथाभ्यामालिङ्ग्यत भृशं मुदा
शक्तयस्तुमुलं चक्रुः साधुवादैर्जगत्त्रयम्
तदाश्चर्यं महाराज्ञ्यै निवेदयितुमुद्गताः
पुत्रीभुजावदानानि श्रुत्वा प्रीतिं समाययौ
अदृष्टपूर्वैर्देवेषु विस्मयस्य वशं गतम्
विललाप स दैत्येन्द्रो मत्वा जातं कुलक्षयम्
हा मन्नेत्रसुधापूरा हा मत्कुलविवर्धनाः
हा समस्तसुरस्त्रीणामन्तर्मोहनमन्मथाः
किमिदानीमिमं तातमवमुच्य सुखं गताः
रिक्तानि मम गेहानि रिक्ता राजसभापि मे
कथमेकपदे दुष्टा वनिता संगरे ऽवधीत्
इतः परं कुले क्षीणे साहसानि सुखानि च
नाशो ऽयं भवतामद्य जातो नष्टस्ततो ऽस्म्यहम्
मूर्च्छया लुप्तहृदयो निष्पपात नुपासनात्
भण्डमाश्वासयामासुर्दैवस्य कुटिलक्रमैः
लपसि त्वे प्रति सुतान्प्राप्तमृत्यून्महाहवे
अशोच्यमाहवे मृत्युं प्राप्नुवन्ति यदर्हितम्
यत्स्त्री समागत्य हठान्नि हन्ति सुभटान्रणे
भण्डेन चण्डकालाग्निसदृशः क्रोध आदधे
विस्फारिताक्षियुगलो भृशं जज्वाल तेजसा
शकलीकृत्य समरे श्रमं प्राप्स्यामि बन्धुभिः
खड्गं विधुन्वन्नुत्थाय प्रचचाला तिमत्तवत्
वाचमूचुरतिक्रोधाज्ज्वलन्तो ललितां प्रति