तानागतान्भण्डसुतान्संहरिष्यामि सत्वरम्
मातर्भण्डमहादैत्यसूनवो योद्धुमागताः
सफुरन्ताविव मे बाहू युद्धकण्डूययानया
अहं हि वालिका नित्यं क्रीडनेष्वनुरागिणी
इति विज्ञापिता देवी प्रत्युवाच कुमारिकाम्
नवीनयुद्धशिक्षा च कुमारी त्वं ममैकिका
ममोच्छ्वसितमेवासि न त्वं याहि महाहवम्
संत्येव समरे कर्तुं वत्से त्वं किं प्रमाद्यसि
कौमारकौतुकाविष्टा पुनर्युद्धमयाचत
अनुज्ञां कृतवत्येव गाढमाश्लिष्य बाहुभिः
स्वायुधेभ्यश्चायुधानि वितीर्यविससर्ज ताम्
हंसयुग्यशतैर्युक्तमारुरोह कुमारिका
बद्धाञ्जलिपुटा नेमुः प्रधृतासिपरंपराः
अवरुह्य तले सैन्यं वर्तमानमगाहत
मन्त्रिणीदण्डनाथे च सभये वाचमूचतुः
अकाण्डे किं महाराज्ञ्या प्रेषितासि रणं प्रति
त्वं मूर्तं जीवितमसि श्रीदेव्या बालिके यतः
इति ताभ्यां प्रार्थितापि प्राचलद्दृढनिश्चया
सहैव तस्या रक्षार्थं चेलतुः पार्श्वयोर्द्वयोः
प्रभूतसेनायुक्ताभ्यां निर्जगाम कुमारिका
प्रणामाञ्जलिजालानि कर्णीरथकृतासना
तस्याः प्रादेशिकं सैन्यं कुमार्या न हि विद्यते
ततः प्रववृते युद्धमत्युद्धतापराक्रमम्
यद्युद्धमतनोत्तत्तु स्पृहणीयं सुरासुरैः
कर्मीरथस्थामालोक्य किरन्तींशरमण्डलम्
व्यजिज्ञपन्महाराज्ञ्यै भ्रमन्त्यः परिचारिकाः
प्रेक्षकत्व मनुप्राप्ते तृष्णीमेव बभूवतुः
प्रत्येकभिन्ना ददृशे बिंबमालेव भास्वतः
रक्तोत्पलमिव क्रोधसंरक्तं बिभ्रती मुखम्
साधुवादैर्बहुविधैर्मत्रिणीदण्डनाथयोः