कलहप्रिय देवर्षे किं वृत्तं तत्र नाकिनाम्
किं वाप्यमृतवृत्तान्तं विष्णुना वापि किं कृतम्
उवाच विस्मयाविष्टः प्रसन्नवदनेक्षणः
तथापि परिपृष्टेन मया तद्वक्ष्यते ऽधुना
आदिनारायमः श्रीमान्मोहिनीरूपमादधे
सुरासुराः समालोक्य विरताः समरोध्यमात्
कृत्वा तामेव मध्यस्थामर्पयामासुरञ्जसा
देवेभ्य एव पीयूषमशेषं विततार सा
ज्वलन्मन्युमुखा दैत्या युद्धाय पुनरुत्थिताः
पराजिता महादैत्या नष्टाः पातालमभ्ययुः
नारदं प्रेषयित्वाशु तदुक्तं सततं स्मरन्
पार्वतीसहितो विष्णुमाजगाम सविस्मयः
भोगिभोगासनाद्विष्णुः समुत्थाय समागतः
तं दृष्ट्वा शीघ्रमागत्य संपूज्यार्घ्यादितो मुदा
तदागमनकार्यं च पृष्टवान्विष्टरश्रवाः
महायोगेश्वर श्रीमन्सर्वसौभाग्यसुन्दरम्
यद्रूपं भवतोपात्तं तन्मह्यं संप्रदर्शय
अवश्यं दर्शनीयं मे त्वं हि प्रार्थितकामधृक्
यद्ध्यानवैभवाल्लब्धं रूपमद्वैतमद्भुतम्
तथास्त्विति तिरो ऽधत्त महायोगेश्वरो हरिः
अदृष्टपूर्वमाराममभिरामं व्यलोकयत्
चंपकस्तबकामोदसुरभीकृतदिक्तटम्
अशोकमण्डलीकाण्डसताण्डवशिखण्डिकम्
पाटलोदारसौरभ्यपाटलीकुसुमोज्ज्वलम्
पर्यन्तदीर्घिकादीर्घपङ्कजश्रीपरिष्कृतम्
सन्तानप्रसवामोदसन्तानाधिकवासितम्
पारिजाततरोर्मूले कान्ता काचिददृश्यत
आकृष्टपद्मरागाभा चरणाब्जनखच्छदा
कलनिःस्वनमञ्जीरपदपद्ममनोहरा
करिशुण्डाकदलिकाकान्तितुल्योरुशोभिनी