असुराणां पुरः पात्रं सानिनाय तिरोदधे
उद्वेलं केवलं क्रोधं प्राप्ता युद्धचिकीर्षया
दुर्वलैरसुरैः सार्धं समयुद्ध्यन्त सायुधाः
दिगन्तान्कतिचिज्जग्मुः पातालं कतिचिद्ययुः
आत्मीयां श्रियमाजह्रे श्रीकटाक्ष समीक्षितः
त्रैलोक्यं पालयामास पूर्ववत्पूर्वदेवजित्
यथाकामं चरन्ति स्म सर्वदा हृष्टचेतसः
विस्मितः कामचारी तु कैलासं नारदो गतः
तेन संभाव्यमानो ऽसौ तुष्टो विष्टरमास्त सः
पप्रच्छ पार्वतीजानिः स्वच्छस्फटिकसन्निभः
कलहप्रिय देवर्षे किं वृत्तं तत्र नाकिनाम्
किं वाप्यमृतवृत्तान्तं विष्णुना वापि किं कृतम्
उवाच विस्मयाविष्टः प्रसन्नवदनेक्षणः
तथापि परिपृष्टेन मया तद्वक्ष्यते ऽधुना
आदिनारायमः श्रीमान्मोहिनीरूपमादधे
सुरासुराः समालोक्य विरताः समरोध्यमात्
कृत्वा तामेव मध्यस्थामर्पयामासुरञ्जसा
देवेभ्य एव पीयूषमशेषं विततार सा
ज्वलन्मन्युमुखा दैत्या युद्धाय पुनरुत्थिताः
पराजिता महादैत्या नष्टाः पातालमभ्ययुः
नारदं प्रेषयित्वाशु तदुक्तं सततं स्मरन्
पार्वतीसहितो विष्णुमाजगाम सविस्मयः
भोगिभोगासनाद्विष्णुः समुत्थाय समागतः
तं दृष्ट्वा शीघ्रमागत्य संपूज्यार्घ्यादितो मुदा
तदागमनकार्यं च पृष्टवान्विष्टरश्रवाः
महायोगेश्वर श्रीमन्सर्वसौभाग्यसुन्दरम्
यद्रूपं भवतोपात्तं तन्मह्यं संप्रदर्शय
अवश्यं दर्शनीयं मे त्वं हि प्रार्थितकामधृक्
यद्ध्यानवैभवाल्लब्धं रूपमद्वैतमद्भुतम्
तथास्त्विति तिरो ऽधत्त महायोगेश्वरो हरिः