ततो देवैः परिवृतो नारायणमुपागमत्
विचिन्त्य सो ऽपि बहुधा कृपया लोकनायकः
स्त्रीषु भूम्यां च वृक्षेषु तेषामपि वरं ददौ
छेदे पुनर्भवत्वं तु सर्वेषामपि शाखिनाम्
तेष्वघं प्रबभूवाशु रजोनिर्यासमूषरम्
राज्यश्रियं च संप्राप्तः प्रसादात्परमेष्ठिनः
मम शापो वृथा न स्यादस्तु कालान्तरे मुने
प्रहृष्टो भाविकार्यज्ञस्तूष्णीमेव तदा ययौ
एश्वर्यमदमत्तत्वात्कैलासाद्रिमपीडयत
दुर्वासास्त्वन्मदभ्रंशं कर्त्तुकामः शशाप ह
अधुना पश्यनिः श्रीकन्त्रैलोक्यं समजायत
न यमा नापि नियमा न तपासि च कुत्रचित्
निःस्त्त्वा धैर्यहीनाश्च नास्तिकाः प्रायशो ऽभवन्
भास्करो धूसराकारश्चन्द्रमाः कान्तिवर्जितः
न प्रसन्ना दिशां भागा नभो नैव च निर्मलम्
विनष्टप्रयमेवास्ति त्रैलोक्यं सचराचरम्
मलकाद्या महादैत्याः स्वर्गलोकं बबाधिरे
उद्यानपालकान्सर्वानायुधैः समताडयन्
मन्दिरस्थान्सुरान्सर्वानत्यन्तं पर्यपीडयन्
ततो देवाः समस्ताश्च चक्रुर्भृशमबाधिताः
सर्वैरनुगतो देवैः पलायनपरो ऽभवत्
यथावत्कथयामास निखिलं दैत्यचेष्टितम्
हतश्रीकं हरिहयमालोक्येदमुवाच ह
दैत्यारातिर्जगत्कर्ता स ते श्रेयो विधास्यति
समस्तदेवसहितः क्षीरोदधिमुपाययौ
तुष्टुवुर्वाग्वरिष्ठाभिः सर्वलोकमहेश्वरम्
जगाद स कलान्देवाञ्जगद्रक्षणलंपटः
यदुच्यते मयेदानीं युष्माभिस्त द्विधीयताम्
असुरैरपि संधाय सममेव च तैरिह
मयि स्थिते सहाये तु मथ्यताममृतं सुराः