स्वस्रीयो दानवानां तु देवानां च पुरोहितः
बभूवतुस्तुल्यबलौ तदा देत्येन्द्रवासवौ
हन्तुमिच्छन्नगाश्चाशु तपसः साधनं वनम्
त्रयी मुखरदिग्भागं ब्रह्मानदैकनिष्ठितम्
शिरांसि यौगपद्येन छिन्नात्यासंस्त्वयैव तु
ततो मेरुगुहां नीत्वा बहूनब्दान्हि संस्थितः
पुत्र शोकेन संतप्तस्त्वां शशाप रुषान्वितः
अनाथकास्ततो देवा विषण्णा दैत्यपीडिताः
गत्वा तु ब्रह्मसदनं नत्वा तद्वृत्तमूचिरे
तस्य प्रतिक्रियां वेत्तुं न शशाकात्मभूस्तदा
ततो देवैः परिवृतो नारायणमुपागमत्
विचिन्त्य सो ऽपि बहुधा कृपया लोकनायकः
स्त्रीषु भूम्यां च वृक्षेषु तेषामपि वरं ददौ
छेदे पुनर्भवत्वं तु सर्वेषामपि शाखिनाम्
तेष्वघं प्रबभूवाशु रजोनिर्यासमूषरम्
राज्यश्रियं च संप्राप्तः प्रसादात्परमेष्ठिनः
मम शापो वृथा न स्यादस्तु कालान्तरे मुने
प्रहृष्टो भाविकार्यज्ञस्तूष्णीमेव तदा ययौ
एश्वर्यमदमत्तत्वात्कैलासाद्रिमपीडयत
दुर्वासास्त्वन्मदभ्रंशं कर्त्तुकामः शशाप ह
अधुना पश्यनिः श्रीकन्त्रैलोक्यं समजायत
न यमा नापि नियमा न तपासि च कुत्रचित्
निःस्त्त्वा धैर्यहीनाश्च नास्तिकाः प्रायशो ऽभवन्
भास्करो धूसराकारश्चन्द्रमाः कान्तिवर्जितः
न प्रसन्ना दिशां भागा नभो नैव च निर्मलम्
विनष्टप्रयमेवास्ति त्रैलोक्यं सचराचरम्
मलकाद्या महादैत्याः स्वर्गलोकं बबाधिरे
उद्यानपालकान्सर्वानायुधैः समताडयन्
मन्दिरस्थान्सुरान्सर्वानत्यन्तं पर्यपीडयन्
ततो देवाः समस्ताश्च चक्रुर्भृशमबाधिताः