कुरुष्वैतेन तस्मात्त्वं वापीकूपादिकाञ्छुभान्
बहूदकसमं देशं तत्र तत्र व्यलोकयत्
सुबहुद्रव्यसं साध्यं तटाकं चाक्षयोदकम्
असंबूर्णं तु तत्कर्म दृष्ट्वा चिन्ताकुलो ऽभवत्
तेनैव बहुधा क्षिप्तं धनं भूरि महीतले
इति निश्चित्य मनसा तेनाज्ञातस्तमन्वगात्
मध्ये जलावृतस्तेन प्रासादश्चापि शार्ङ्गिणः
सेतुमध्ये चकारासौ शङ्करायतनं महत्
तेनाग्र्याणि महार्हाणि क्षेत्राण्यपि चकार सः
ब्राह्मणांश्च समामन्त्र्य देवव्रातमुखान्बहून्
क्व चाहं वीरदत्ताख्यः किरातः काष्ठविक्रयी
क्व वा क्षेत्राणि कॢप्तानि ब्राह्मणायतनानि च
प्रतिगृह्य तथैवैतद्देवव्रातमुखा द्विजाः
चक्रुः संतुष्टमनसो महात्मानो महौजसः
तत्रैव वसतिं चक्रे मुदितो भार्यया सह
नाम चक्रे पुरस्यास्य तोष यन्नखिलान्द्विजान्
यमस्य ब्रह्मणो विष्णोर्दूता रुद्रस्य चागताः
अत्रान्तरे समागत्य नारदो मुनिरब्रवीत्
अयं किरातश्चैर्येण सेतुबन्धं पुराकरोत्
स बहुभ्यो हरेद्द्रव्यं तेषां यावत्तथा मृतिः
चचार द्वादशाब्दं तु वायुभूतोंऽतरिक्षगः
त्वया कृतेन पुण्येन ब्रह्मलोकमितो व्रज
निर्वेदं परमापन्ना मुनिमेवमभाषत
हहैवास्ते पतिर्यावत्स्वदेहं लभते तथा
परिहारो ऽथवा किं तु मया कार्यस्तु तेन वा
भोगात्मकं शरीरं तु कर्म कार्यकरं तव
निराहारो महातीर्थेस्नात्वा नित्यं हि सांबिकम्
ध्यात्वा हृदि महेशानं शतरुद्रमनुं जपेत्
पापैरन्यैश्च सकलैर्मुच्यते नात्र संशयः
अनुगृह्येति तां नारीं तत्रैवान्तर्द्धिमागमत्