तद्गोपनं निशार्धायां तस्मिन्दूरं गते सति
जहाराविदितस्तेन काष्ठभारं वहन्ययौ
पुनश्च तत्पुरं प्रायाद्वज्रो ऽपि धनतृष्मया
किरातो ऽपि गृहं प्राप्य बभाषे मुदितः प्रियाम्
लब्धं धनमिदं भीरु समाधत्स्व धनार्थिनि
चिन्तयन्ती ततो वाक्यमिदं स्वपतिमब्रवीत्
मां विलोक्यैवमचिराद्बहुभाग्यवती भवेत्
लक्ष्मीर्न तिष्ठति चिरं शापाद्वल्मीकजन्मनः
दृष्टपूर्वं तु तद्वाक्यं न कदाचिद्वृथा भवेत्
तदेव तिष्ठति चिरादन्यद्गच्छति कालतः
कुरुष्वैतेन तस्मात्त्वं वापीकूपादिकाञ्छुभान्
बहूदकसमं देशं तत्र तत्र व्यलोकयत्
सुबहुद्रव्यसं साध्यं तटाकं चाक्षयोदकम्
असंबूर्णं तु तत्कर्म दृष्ट्वा चिन्ताकुलो ऽभवत्
तेनैव बहुधा क्षिप्तं धनं भूरि महीतले
इति निश्चित्य मनसा तेनाज्ञातस्तमन्वगात्
मध्ये जलावृतस्तेन प्रासादश्चापि शार्ङ्गिणः
सेतुमध्ये चकारासौ शङ्करायतनं महत्
तेनाग्र्याणि महार्हाणि क्षेत्राण्यपि चकार सः
ब्राह्मणांश्च समामन्त्र्य देवव्रातमुखान्बहून्
क्व चाहं वीरदत्ताख्यः किरातः काष्ठविक्रयी
क्व वा क्षेत्राणि कॢप्तानि ब्राह्मणायतनानि च
प्रतिगृह्य तथैवैतद्देवव्रातमुखा द्विजाः
चक्रुः संतुष्टमनसो महात्मानो महौजसः
तत्रैव वसतिं चक्रे मुदितो भार्यया सह
नाम चक्रे पुरस्यास्य तोष यन्नखिलान्द्विजान्
यमस्य ब्रह्मणो विष्णोर्दूता रुद्रस्य चागताः
अत्रान्तरे समागत्य नारदो मुनिरब्रवीत्
अयं किरातश्चैर्येण सेतुबन्धं पुराकरोत्
स बहुभ्यो हरेद्द्रव्यं तेषां यावत्तथा मृतिः