आत्मैक्याद्व्यक्तिमायाति चिरानुष्ठानगौरवात्
प्रकृतिर्नाम सा ख्याता देवानामिष्टसिद्धिदा
शर्वसंमोहजनकमवाङ्मनसगोजरम्
विसृज्य पार्वतीं शीघ्रन्तया रुद्धो ऽतनोद्रतम्
तस्यां वै जनयामास शास्तारमसुरार्दनम्
अहो विमोहितो देव्या जनयामास चात्मजम्
त्रैलोक्यं पालयामास सदेवासुरमानुषम्
तं प्रमत्तं विदित्वाथ भवानीपतिख्ययः
उन्मत्तरूपधारी च ययौ विद्याधराध्वना
यदृच्छयागता तस्य पुरश्चारुतराकृतिः
तत्समर्पितमाल्यं च लब्ध्वा संतुष्टमानसा
कुत्र वा गम्यते भीरु कुतो लब्धमिदं त्वया
चिरेण तपसा ब्रह्मन्देव्या दत्तं प्रसन्नया
पृष्टमात्रेण सा तुष्टा ददौ तस्मै महात्मने
दधौ स्वशिरसा भक्त्या तामुवाचातिर्षितः
भक्तिरस्तु पदांभोजे देव्यास्तव समुज्ज्वला
सा तं प्रणम्य शिरसा ययौ तुष्टा यथागतम्
विद्याधरवधूहस्तात्प्रतिजग्राह वल्लकीम्
क्वचिद्गृह्णन्क्वचिद्गा यन्क्वचिद्धसन्
स्वकरस्थां ततो मालां शक्राय प्रददौ मुनिः
गजस्तु तां गृहीत्वाथ प्रेषयामास भूतले
उवाच न धृता माला शिरसा तु मयार्पिता
महादेव्या धृता या तु ब्रह्माद्यैः पूज्यतेहि सा
अशोभनो ह्यतेजस्को मम शापाद्भविष्यति
तूष्णीमेव ययौ ब्रह्मन्भाविकार्यमनुस्मरन्
नित्यश्रीर्नित्यपुरुषं वासुदेवमथान्वगात्
विषण्णचेता निःश्रीकश्चिन्तयामास देवराट्
बृहस्पतिं समाहूय वाक्यमेतदुवाच ह
दृश्यते ऽदृष्टपूर्वाणि निमित्तान्यशुभानि च
प्रत्युवाच ततो वाक्यं धर्मार्थसहितं शुभम्