इति पृष्टो द्विजेनाथ देवदेवो जनार्दनः
अयमेव कृतः प्रश्नो ब्रह्मणा तु ततः परम्
कृतो दुर्वाससा पश्चाद्भवता तु ततः परम्
ममोपदेशो लोकेषु प्रथितो ऽस्तु वरो मम
सृष्टिस्थितिलयानां तु सर्वेषामपि कारकः
त्रिमूर्तिस्त्रिगुणातीतो गुणहीनो गुणाश्रयः
एवं भूतस्य मे ब्रह्मंस्त्रिजगद्रूपधारिणः
मम प्रधानं यद्रूपं सर्वलोकगुणात्मकम्
एवमेव तयोर्ज्ञात्वा मुच्यते ते उभे किमु
त्यागैर्दुष्कर्मनाशान्ते मुक्तिराश्वेव लभ्यते
अन्यत्सर्वजगद्रूपं कर्मभोगपराक्रमम्
दुस्तरस्तु तयोस्त्यागः सकलैरपि तापस
अनपायं च सुगमं सदसत्कर्मगोचरम्
आत्मैक्येनैव यज्ज्ञानं सर्वसिद्धिग्रदायकम्
यद्रूपध्यानमात्रेण दुष्कृतं सुकृतायते
न ते संसारिणो नूनं मुक्ता एव न संशयः
ईश्वरः सर्वसिद्धानामर्द्धनारीश्वरो ऽभवत्
तस्मादशेषलोकानां त्रिपुराराधनं विना
तन्मनास्तद्गतप्राणस्तद्याजी तद्गतेहकः
एतद्रहस्यमाख्यातं सर्वेषां हितकाम्यया
त्वन्मुखांभोजतो ऽवाप्यसिद्धिं यान्तु परात्पराम्
प्रणिपत्य पुनर्वाक्यमुवाच मधुसूदनम्
किंविहारं किंप्रभावमेतन्मे वक्तुमर्हसि
श्रोतुमिच्छसियद्यत्त्वं तत्सर्वं वक्तुमर्हति
पुरतः कुम्भजातस्य मुनेरन्तरधाद्धरिः
हयग्रीवेण मुनिना स्वाश्रमं प्रत्यपद्यत
हयाननमुपागत्यागस्त्यो वाक्यं समब्रवीत्
लोकाभ्युदयहेतुर्हि दर्शनं हि भवादृशाम्
विहारश्चैव मुख्या ये तान्नो विस्तरतो वद
ध्यानैकदृश्या ध्यानाङ्गी विद्याङ्गी हृदयास्पदा