ब्रह्मसायुज्यगो भूत्वा दैवतैः सह मोदते
ब्रह्मा ददौ शास्त्रमिदं पुराणं मातरिश्वने
बृहस्पतिस्तु प्रोवाच सवित्रे तदनन्तरम्
इन्द्रश्चापि वसिष्ठाय सो ऽपि सारस्वताय च
शरद्वांस्तु त्रिविष्टाय सोंऽतरिक्षाय दत्तवान्
त्रय्यारुणाद्धनञ्जयः स वै प्रादात्कृतञ्जये
गौतमाय भरद्वाजः सो ऽपि निर्य्यन्तरे पुनः
स ददौ सोमशुष्माय स चादात्तृणबिन्दवे
शक्तेः पराशरश्चापि गर्भस्थः श्रुतवानिदम्
द्वैपायना त्पुनश्चापि मया प्राप्तं द्विजोत्तम
इत्येव वाक्यं ब्रह्मादिगुरुणां समुदात्दृतम्
धन्यं यशस्यमायुष्यं पुण्यं सर्वार्थसाधकम्
नाशुचौ नापि पापाय नाप्यसंवत्सरोषिते
नाहिताय प्रदातव्यं पवित्रमिदमुत्तमम्
वह्निर्वक्त्रं चन्द्रसूर्यौं च नेत्रेदिशः श्रोत्रे घ्राणमाहुश्च वायुम्
सर्वाणि द्यौर्मस्तकानि त्वथो वै विद्याश्चैवोपनिषद्यस्य पुच्छम्
वरं वराणां वरदं महेश्वरं ब्रह्माणमादिं प्रयतो नमस्ये
पुण्ड्रेक्षुपाशाङ्कुशपुष्पबाणहस्ते नमस्ते जगदेकमातः
यतस्तृतीयो विदुषां तृतीयस्तु परं महः
सर्वसिद्धान्तसारज्ञो ब्रह्मानन्दरसात्मकः
शैलारण्यापगामुख्यान्सर्वाञ्जनपदानपि
शिश्नोदरपरान्दृष्ट्वा चिन्तयामास तान्प्रति
प्राप्तमासीन्महापुण्यं काञ्चीनगरमुत्तमम्
कामाक्षीं करिदोषध्नीमपूजयदथात्मवान्
चिरकालेन तपसा तोषितो ऽभूज्जनार्दनः
शङ्खचक्राक्षवलयपुस्तकोज्ज्वलबाहुकाम्
प्रादुर्बभूव पुरतो मुनेरमिततेजसा
विनयावनतो भूत्वा सन्तुष्टाव जगत्पतिम्
वरं वरय भद्रं ते भविता भूसुरोत्तमः
यदि तुष्टो ऽसि भगवन्निमे पामरजन्तवः