यदा एतद् उक्तं, तदा यद् देहे स्थितम्, तत् अग्निर् अभवत्, यः ऊष्मा इति प्रसिद्धः। अग्निः पशुर्भूतः, पशूनां रक्षणं च करोति। अतः पूजायोग्यं वस्तु न दाहयेत्, न च पादौ ताडयेत्। एवं आचरन् पुरुषः, पशुपतिः देवः तं न हिंसति। षष्ठं नाम यद् मया उक्तम्, तत् भीम इति, हे प्रभो। यदा एतद् उक्तं, तदा यद् देहे स्थितम्, तत् विवरम् अभवत्। देवः आकाशे स्मृतः, अतः सः कदापि न बध्यते। अतः न मैथुनं कुर्यात्, न च अवशिष्टं त्यजेत्। तदनन्तरं ब्रह्मा पुनः तं देवम्, महाबलम्, महाशक्तिम्, सम्बोधितवान्। द्विजः यः दीक्षितः, सः तस्य नाम्नः स्वरूपं भवति। सः देवः दीक्षिते ब्राह्मणे, सोमयाजिनि, प्रविष्टः। अतः तं न निन्देत्, न च अनाचारं कथयेत्। तस्य भक्तान् द्विजान् देवः न हिंसति। अष्टमं नाम यद् मया ते उद्घोषितम्, महादेव इति। यदा एतद् उक्तं, तदा तस्य प्रभोः चित्तं संकल्पे स्थिरम् अभवत्। अतः महादेवः सोमः इति ज्ञायते। महादेवः सोमरूपेण स्मृतः, तस्य सारः औषधिप्रभवः। यः एवं महादेवं स्वामिनं जानाति, तं महादेवः न हिंसति। एका रात्रौ सूर्यः च चन्द्रः च एकत्र आगच्छतः। सर्वं इदं रुद्रेण तस्य रूपैः नामभिः च व्याप्तम्। सूर्यप्रभया प्राणिनः चक्षुषा पश्यन्ति। तस्य इच्छया अन्नं पेयं च खाद्यं पीयं च उपयुज्यते। तस्य दृढेन वीर्येण सर्वे प्राणी धार्यन्ते। यद् प्राणगतिः प्राणिनां देहे स्थितम्, सः इह प्राणिनां उदरे खादितं पीतं च पचति। यानि विवराणि देहे इह सन्ति, तानि अन्तः स्थितानि। वेतान्यदीक्षितानां, ब्रह्मवादिनां, स्थितिः अपि तत्र। यद् संकल्पस्य मूलम्, प्राणिनां मध्ये, तद् निहितम्। यद् पुनः पुनः नूतनम्, सततम् उद्भवति। महादेवः, अमृतस्वरूपः, चन्द्ररूपेण, मलरहितः स्मृतः। तस्य पत्नी सुवर्चला, पुत्रः शनैश्चरः। तस्य पत्न्याः नाम धात्री, पुत्रः उशनाः। तस्य पत्न्याः विकेशी, पुत्रः अङ्गारकः। तस्य पत्न्याः शिवा, पुत्रः मनोजवः। पशुपतेः रूपं नाम्ना द्विजैः अग्निरूपेण स्मृतम्। षष्ठस्य भीमस्य रूपं आकाश इति प्रसिद्धम्। सप्तमः श्रेष्ठः रूपं दीक्षितः ब्राह्मणः स्मृतः। अष्टमः महद् रूपं चन्द्रः इति स्मृतम्। एवं तस्य रूपाणि नामानि च एकत्र कथितानि। सूर्ये, भूमौ, वायौ, अग्नौ, आकाशे, दीक्षितेषु च तस्य सर्वत्र स्थितिः।