सन्ध्याकाले सामगानस्य समये रुद्रः क्रमशः प्रविशति। तं रुद्रं कदाचित् कस्यापि परिस्थितौ विरोधयितुं न कर्तव्यम्। ततः ब्रह्मा पुनः नीललोहितं देवम् अभ्यधात्। अस्य द्वितीयं रूपं जलं भवतु, एवं नाम्ना प्रसिद्धम्। तस्मिन्नेव काले स देवः तत्र प्रविष्टः; अतः स 'जलभवः' इति स्मृतः। स जीवेषु उत्पत्तिं सींचनं च कारणं यः, तेन 'भवः' इति नाम्ना प्रसिद्धः। जलमध्ये न तु थूकितव्यम्, न स्नातव्यम्, न मैथुनं कर्तव्यम्। शुद्धाशुद्धरूपे जलस्य ऋषिभिः तस्य देहाः स्मृताः। समुद्रः जलानां गर्भः; अतः सर्वाणि जलानि तं इच्छन्ति। अतः जलस्य विघ्नः न कर्तव्यः; तानि जलानि समुद्रं इच्छन्ति। ततः ब्रह्मा पुनः नीललोहितबालं अभ्यधात्। पृथिवी तव तृतीयं रूपं, एतद् नाम्ना प्रसिद्धम्। ततः स देवः पृथिव्यां प्रविष्टः; अतः 'शर्वः' इति नाम्ना प्रसिद्धः। छायायां, मार्गे, स्वच्छायायां च न तु विहारः कर्तव्यः। पृथिव्यां यः एवं आचरति, तं शर्वः न हिंसति। तव चतुर्थं नाम यत् मया उक्तं, 'ईशानः' इति। एतद् उक्ते, शरीरस्थं तत्तत्त्वं पञ्चधा जातं, 'प्राण' इति प्रसिद्धम्। अतः वायुम्, यः सर्वत्र विचरति, तं न तु निन्देत्। एवं आचरन् महेशानः, महादेवः, तं पुरुषं न हिंसति। पञ्चमं नाम यत् मया उक्तं, 'पशुपतिः' इति। एतद् उक्ते, शरीरस्थं तत्त्वं अग्निरूपं जातं, 'ऊष्मा' इति। अग्निः पशुर् अभवत्, पशून् च रक्षति यः। अतः पूजायोग्यं वस्तु न दाहयेत्, न चरणं दाहयेत्। एवं आचरन् पशुपतिः देवः तं न हिंसति। षष्ठं नाम यत् मया उक्तं, 'भीमः' इति। एतद् उक्ते, शरीरस्थं तत्त्वं शून्यरूपं जातम्। देवः आकाशे स्मृतः; अतः स सर्वत्र अनिर्बद्धः। मैथुनं न कर्तव्यम्, शेषं न तु निक्षिपेत्। ततः ब्रह्मा पुनः तं महाबलम् अभ्यधात्। द्विजः यः दीक्षितः, स तस्य नाम्नः मूर्तिर् भवति। तं देवः दीक्षितं सोमयाजिनं ब्राह्मणं प्रविष्टवान्। अतः तं न तु निन्देत्, न तु किञ्चिद् अपमानं वदेत्। तादृशं द्विजं भक्तं देवः न हिंसति। अष्टमं नाम यत् मया उक्तं, 'महादेवः' इति। एतद् उक्ते, तस्य प्रभोः मनः संकल्पे स्थितम्। अतः महादेवः चन्द्रः एव इति ज्ञायते। महादेवः सोमः स्मृतः; तस्य सारः ओषधिगणः एव। यः एवं महादेवम् ईश्वरं जानाति, तं स न हिंसति। एका रात्रौ सूर्यः चन्द्रः च एकत्र आगच्छतः। सर्वं एतत् रुद्रेण तस्य रूपैः नामभिः च व्याप्यते।