श्रद्धायाः कामः समुत्पन्नः, लक्ष्म्याः पुत्रः अभिमानः स्मृतः। पुष्टेः लाभः पुत्ररूपेण जातः, मेधायाः ज्ञानं च विद्यां च समुत्पन्ने। बुद्धेः विवेकः पुत्रः अभवत्, च जागृतिर्विज्ञानं च तत्रैव जातम्। शमात् श्रेयः पुत्रः अभवत्, सिद्धेः सुखं सम्पत्तेः समुत्पन्नम्। कामात् हर्षः पुत्ररूपेण उत्पन्नः, देवी सिद्धिः तस्य जननी। अधर्मात् हिंसा जाता, तया सह मायाच्छदनं च मिथ्याचरणं च। तयोः मायादुःखयोः द्वयोरुत्पत्तिः अभवत्। दुःखात् रौरवात् पीडा समुत्पन्ना। एते सर्वे दुःखानुगाः अधर्मलक्षणाः स्मृताः। एवं अधर्मसंयुक्ता अयं तमसः सृष्टिः धर्मेण नियता अभवत्। सः स्वधारायाः श्रद्धां चिन्तयन्, आत्मनः सन्तानं ससर्ज। सः सहस्रशः चर्मवासांसि धारयन्तः प्रजाः उत्पादयामास। सः पिङ्गलान् शस्त्रपाणीन् कपर्दिनः नीलरक्तवर्णांश्च ससर्ज। सः महाकायान् विकृतरूपान् विश्वरूपान् सुन्दरांश्च निर्ममे। सः शतसहस्रबाहून् स्वर्गे भूमौ नभसि च वसन्तः अपि ससर्ज। सः भोज्यभक्ष्यान्, मांसभक्ष्यान्, आज्यपानीयान्, सोमपानीयांश्च अपि ससर्ज। तन्वाङ्गान् धनुर्धरान् खड्गपट्टिशधारिणः अपि निर्ममे। अधीयान्, जपन्तः, साधकान्, ध्यानिनः अपि ससर्ज। धीरान् परमबुद्धांश्च ब्रह्मविदो ब्रह्मदर्शिनः अपि ससर्ज। सर्वभूतेभ्यो अदृश्यान् महायोगिनः अतुलतेजसः अपि ससर्ज। रुद्रः तान् उत्तमान् देवतान् ससर्ज ये अपूर्वाः आसन्। न कदापि अस्थिरप्रजाः सृजेत्, न च अतिक्रान्ताः। अमराः प्रजाः कर्म न कुर्वन्ति। सः उवाच—“अहं प्रजाः सृजामि, स्वस्ति ते। अहं स्थितः, त्वं सृज, भगवन्।” मत्तः सहस्रगुणिताः सहस्रशः प्रजाः उत्पन्नाः। ते रुद्राः पृथिव्यां च अन्तरिक्षे च प्रसिद्धाः। ते सर्वैः देवगणैः सह यज्ञभागिनः भविष्यन्ति। ते तेषां सह पूजिताः यावत्कालान्तं स्थास्यन्ति। ततः प्रजापतिः भीमं दृष्ट्वा प्रत्युवाच। यदा ब्रह्मा सम्यग्विज्ञाय सर्वं सृष्टवान्, सः ऊर्ध्वरेताः स्थित्वा प्रलयं यावत् स्थितः। ज्ञानं तपः सत्यं ऐश्वर्यं धर्मश्च तेन समुपार्जितम्। सर्वे देवाः ऋषयः असुरैः सह समागताः। सः ऐश्वर्ये देवांश्च, बले महासुरांश्च अतिक्रान्तवान्। सः सृष्ट्वा भूतानि नभः च, सृष्ट्याः विरमितवान्। महादेवस्य रुद्रस्य सिद्धर्षिभिः सहितस्य—अहं नामानि रूपाणि च विस्तारतः वक्ष्यामि। अतीतेषु अन्येषु कल्पेषु च अस्मिन्कल्पे च—ताः शृणु। तदा तस्य अङ्गात् श्यामरक्तवर्णः बालः अभवत्।